Vrijhaven

Vrijhaven een bizarre Wit.h Art Expeditie.


Lente 2009

schreven we de Vrijbus in op de openbare weg.
Een stalen blikopener op cultureel en maatschappelijk vlak. Een mobiel vehikel, onafhankelijk, vrij en artistiek strijdvaardig. Deze omgebouwde lijnbus werd een broeinest van creativiteit.
De Vrijbus voer op een verkenningstocht naar nieuwe ideeën om nauw met het publiek samen te werken. Geen consumeerbare theaterproductie maar een unieke belevenis van literaire participatie.
De instapdrempel van de bus zonk tot laag bij de weg zo dat iedereen erop kon, van Oostende over Brussel tot in Frankfurt am Main, en terug.

Aanmeren maar niet opgeven.

Winter 2016 was het logboek compleet en meerden ze definitief aan. De kapitein leverde zijn vaarbewijs in, de bemanning trok aan wal.
Zonder schrijven en spelen geen leven,  enkelen bleven dan maar in Kortrijk rondslenteren. Ze mankeerden hun moederschip en ontmoedigd dwaalden ze af naar het Vandaleplein, en vonden er tijdelijk onderdak.
Tot op een vrije dag, leunend op de drempel van de leegte, groeide de goesting om een Vrijhaven te bouwen.
Vanuit Kortrijk sleurden ze karrenvrachten verbeelding richting Watou en bouwden er eigenhandig, eigenzinnig en eigengereid een aanlegsteiger voor de ‘alleenzamen’. Onder het motto: ‘Al lijken we ver, bij elkaar zijn we dichter’. In de nieuwe Vrijhaven werd het publiek uitgenodigd om de woordenjagers te ontmoeten. Als onuitwisbare tattoo’s prikten ze hun poëzie onderaan de hersenpan van de bezoekers.

Naar Nergens

Na de zomer trokken ze verder als grensmensen tot Menen. Er zijn meer figuranten dan spelers in onze samenleving. Hoogtijd voor dialoog. In stilte. In verdriet. Met een roeilied. Op hun waakzame poëzie bouwen ze meerpalen waar de kwetsbaarheid zich kan vastklampen. Even maar, want ze moeten nog door, naar Nergens.


Meer info: Het Vrijhaven collectief – Ann Cael, Kenny Callens en Peter Holvoet Hanssen.

Een co-productie met de Figuranten Menen.