Stilte behandel je met eerbied.

Stilte

Een indringende stilte valt als een deken over me heen. Plotsklaps. Nu pas, bij het betreden van het begijnhof, heb ik door waarom die toegangspoort nog steeds in gebruik is.
Het zijn beschermde oorden. Maar wat ik aan de lijve ondervind is dat begijnhoven ook de hoeders van de stilte zijn. En dat is maar goed ook. Stel je voor dat deze stilte, broos als ze is, uitgelaten wordt, de stad in. Of stel je voor dat de stad Gent binnen gelaten wordt en als een razzia te keer gaat. Wat schiet er dan nog over van de stilte? Stilte behandel je met eerbied. Roekeloosheid hoort op deze plek niet thuis, daarvoor trek je de stad in.

Rust

We bellen aan huisje nummer 96 aan. Er wordt gerommeld aan het slot. Al snel wordt de deur ontgrendeld en daar verschijnt Klaus in mijn zicht. Klaus Compagnie, ik ontmoette de kunstenaar reeds jaren terug. Ietwat onhandig laat hij ons binnen. De lichtinval is er schaars. ‘Van de duisternis word je stil en kom je tot rust’, werpt Tom Poelmans – de andere kunstenaar die ons vergezelt – me toe. Hier blijkt het goed toeven voor Klaus. Het schenkt hem de rust waar hij zo naar hunkert.

Persoonlijkheid

In zijn donkere huis staat een tafeltje voor vier gedekt. Koffietassen en koekjes, Russische sigaretten dan nog. Ik kan me niet bedwingen, de zoetekauw die ik ben.
Over Russische sigaretten gesproken, Klaus is een roker. Een fervente sigarenroker dan wel. Bijna niet meer van deze tijd verleent het hem een aparte status. Hij lurkt aan zijn sigaar als geen ander. Voor mijn part mag Compagnie zo in het rijtje naast Churchill en Castro staan. Hij trekt onophoudelijk aan dat ding, dat zich tussen zijn lippen behendig in alle richtingen slaat en rookpluimen de Gentse herfsthemel in blaast. Terzelfdertijd verraden de grimassen op zijn gezicht dat hij met moeite zijn vele overpeinzingen binnen weet te houden. Ik raak in de ban van deze persoonlijkheid.

Vanochtend nog deed hij research naar het oeuvre van volbloedschilder Tom. Zo’n houding, dat zint Tom wel. Ook hij wist zich vooraf te informeren over Klaus. Samen bekijken ze filmpjes op YouTube. Ik kijk mee over hun schouders heen. Een interview van Klaus met justitiejournaliste Caroline Vandenberghe trekt mijn aandacht. Het vervult hem met trots. Maar ook met zijn ontmoetingen met gewezen minister Stefaan De Clerck, politica Mieke Vogels en nieuwsanker Wim De Vilder pakt hij fier uit. ‘Die weet zijn vrienden te kiezen’, hoor ik Tom denken.

Kameraadschap

Tom en Klaus gaan straks samenwerken in Museum dr. Guislain. De eerste date van deze twee kunstenaars maakt duidelijk dat dit tot kameraadschap en schilderplezier zal leiden. Daar liegen de aanstekelijke, amper in te tomen binnenpretjes van Klaus niet om. En Tom, die kijkt minzaam toe. Mijn collega ziet dat het goed is. Dat voel ook ik aan mijn kleine teen en graai nog een Russische sigaret mee.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *