Nu is het aan jullie

De man met het syndroom van Down

‘Nu is het aan jullie allemaal’, zegt de man met het syndroom van down, en hij kijkt theatraal naar de volle zaal in de Budascoop.
Het museum toont vanavond een film: ‘Zie mij doen’. De film gaat over het leven van Jessica, Quan en Mathias. En over hoe de mensen naar hen kijken. Zwart op wit worden hun emoties getoond. Ik doe mijn ogen toe als ze het haar van Sofie knippen. Sofie is zo zwaar gehandicapt. Ze ze kan haar hoofd niet stilhouden. Ze schreeuwt als een dier. Ik kan het niet helpen, haren knippen van weerloze vrouwen, daar kan ik echt niet tegen.

Maar ik wijk af. Mijn job is vanavond helpen kijken of alles goed verloopt en zorgen dat iedereen op tijd in de zaal geraakt.
De film is gedaan. Er staan zes stoelen voor het grote witte doek. Vier mannen en twee vrouwen gaan in debat over wat we net gezien hebben.

De man met het syndroom van down

bijt de spits af en feliciteert de documentaire maakster. De gevoelens zijn mooi in beeld gebracht. Eén vrouw vindt de film niet goed. De film toont een romantisch beeld. De film toont mensen die in een instelling zitten. Tonen we niet beter mensen die in de samenleving wonen?
Romantisch? Instelling? Zitten? Ik denk er het mijne van.

Plots veert een vrouw recht midden in de zaal. Ze zwaait wild met haar hand als een ongeduldige leerling die de aandacht van de meester wil krijgen. Als een furie gaat ze tekeer. Dat iedereen maar eens moet komen kijken naar de instelling. Dat Sofie er een goed leven heeft.

Het lijkt wel of we midden in het Vlaamse Parlement zitten waar de ministers schreeuwen om hun gelijk in de aanloop van de verkiezingen.
De man in het midden van het panel moet het gesprek terug glad strijken.
Hij geeft het woord aan de acteur. Die zit te zweten bij zoveel animo. Hij zucht en zegt dat hij niet op die manier gekeken heeft. Hij heeft zich niet afgevraagd of het de juiste beeldvorming is. Hij heeft verhalen gehoord en mooie mensen gezien. Dat heeft hem danig ontroerd. De film is voor hem een kunstwerk.

De man met het syndroom van Down krijgt het laatste woord.

Deze keer kijkt hij theatraal en vol bewondering naar zijn collega kunstenaar, de acteur. Hij heeft gelijk, zegt hij met veel overtuiging. En zij, waarbij hij de filmmaakster recht in de ogen kijkt, heeft iets moois gemaakt. Het is goed dat je gevoelens van mensen toont.
Daarna richt hij zich weer tot de volle zaal. En jullie, jullie hebben dit allemaal gezien. Nu zijn jullie allemaal aan de beurt.
Het publiek applaudisseert lang en luid.
Zie hem doen! Denk ik bij mezelf.
Ik slaak een zachte zucht van verlichting. Vanavond was mijn suppoosten job weer anders dan anders. Geen tentoonstelling, geen atelier maar een film over mensen met een beperking. De man met het syndroom van Down heeft gelijk, nu is het aan jullie. Denk daar maar eens goed over na: beperking, kijken naar beperking en alle gevoelens die daar bij horen.

De vrouwelijke suppoost

Info: Zie mij doen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *