Naast, rond, over en door me heen.

‘Vrijdag bijeenkomst van de beeldende kunstenaars in Museum dr Guislain’, zo staat in mijn agenda gestipuleerd.
Zopas schoten mijn twee collega’s als knikkers alle richtingen van de tentoonstellingsruimte in. Het moet zijn dat ze geen exact verzamelpunt hebben afgesproken en vrezen enkele kunstenaars uit het oog te zullen verliezen. Of het moet zijn dat ze nog meer grip willen hebben op het gebouw.

Ze zijn met z’n negenen komen opdagen en palaveren naast, rond, over en door me heen. We vormen spontaan een kring, met mezelf als half vreemde eend in de bijt. Hoewel mijn mening hier niet aan de orde is, werd ik door mijn collega’s aangespoord om niet geïsoleerd in een achterafhoek plaats te nemen.

Met grote verbetenheid

Meteen nemen mijn collega’s het heft in handen. Er komt structuur in deze ochtend. Ze lichten een en ander toe over de verdere indeling en verdeling van de ruimtes. De tekening en de verwachtingen worden in de groep gegooid en er ontspint zich een gedachtenwisseling.
Met grote verbetenheid verdedigen de beeldende kunstenaars hun zaak en plek. En dat het soms spannend kan zijn, dat hoef je mij niet te vertellen. Behendig pareert mijn lichaam afgevuurde stellingen en tegenkantingen, zo blijf ik buiten schot. Maar het moet gezegd, er wordt op een grote mensenmanier gediscussieerd.

Milou, Ted en Monicque hebben bedenkingen. Het was niet wat zij voor ogen hadden. Maar gaandeweg merk ik dat ze een compromis gaan zoeken. Of
zullen omgaan met de omstandigheden, zoals ze dat in de kunsten zo graag zeggen. Jaja, ik begrijp het wel. Daar zou het politieke debat een voorbeeld kunnen aan nemen. Wat is democratie anders dan bereid te zijn tot een compromis? Oplossingsvermogen, daar draait het om.

Karel, die vandaag ook spreekt in naam van zijn partner Elias, heeft zijn tekening gemaakt. Hij lijkt zich in deze fase met voldoening te voegen naar het globale voorstel. Myriam heeft nog veel vragen maar ze uit haar vertrouwen. Dominique en Christophe knikken instemmend terwijl ze nog enkele scherpe kanttekeningen meegeven die stemmen tot nadenken. Franky, de kunstenaar uit het Houtland, liet zich verontschuldigen. Maar het is vandaag zo goed als zeker dat zijn gigant met Down de plek krijgt die hij verdient. En zo pingpongen ze met zijn allen verder, richting uitkomst.

In de buik van het museum

Ik volg het gesprek zo nauwlettend mogelijk. Eerlijk, bij vlagen voel ik me niet zo comfortabel tussen die golven van mondigheid. Maar de zaalwachter in mij overleeft door de kunstenaars, hun overtuigingskracht en houding discreet gade te slaan. Mensenkennis opdoen langs de zijlijn, noem ik het. Kunstenaars leren begrijpen, het is een oefening.

In het zog van de aanwezigen verken ik de buik van het museum. Peter, de dichter –
tot voor kort in stilzwijgen gehuld – spreekt. Hij geeft wijze tips en stelt pertinente vragen. Met al wat ik in de voorbije maanden heb opgevangen probeer ik me in gedachten te verplaatsen in de Walking Opera. Destijds was het koffiedik kijken maar nu krijg ik er zicht op. Druppelsgewijs. Let wel, mijn beste, mijn lippen zijn verzegeld!

Groeten de suppoost

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *