Lourdes, Lourdes

Een missie

Avonturiers met een missie, dat zijn Karel Verhoeven en Elias De Brauw. Zowat vier maanden terug maakten ze een roadtrip naar Lourdes om de wereld te verbeteren. Vandaag zijn ze te gast in het Museum aan de Overkant om hun wedervaren te verslaan in de vorm van een roadmovie.

Lourdes

Ik was erbij toen zij destijds met die bestemming op de proppen kwamen. En ik werd ook even ingezet. De belhamels namen deze arme suppoost wel in het ootje. Groot was toen de schok om onvoorbereid en holderdebolder mijn reiskoffer te moeten inpakken, l’Autoroute du Soleil op. En daarbovenop de vrees om van de ene op de andere dag het museum achter mij te moeten laten zonder zaaltoezicht. Gigantisch was de opluchting toen bleek dat er ook een Lourdes in Oostakker ligt. Net als Gibraltar in Outryve, Klein Rusland in Zelzate en Buitenland in Bornem.

Daar in het nabije Oostakker was ik getuige van hun verdere plannen. De ultieme bestemming om hun boodschap uit te dragen moest het Zuid-Franse bedevaartsoord worden. Al hun vragen over ons mensbeeld zouden ze beantwoord zien aan de Lourdesgrot. Of dat was alvast de hoop. Een voorstel dat door de collega’s van het verdiep enthousiast werd onthaald en waarbij de suppoost godzijdank door de mazen van het wegennet glipte, honkvast als hij is.

Flashback en flashforward

Ik krijg de gelegenheid om vanuit een scherpe hoek de film mee te volgen. Een eerste, ruwe montage, zo blijkt. Na het bekijken van de film wordt er flink wat gepingpongd door de wijzen rond de tafel. Af en toe wordt mijn aandacht afgeleid door de sappige huig-r van de twee avonturiers. Nee, ze kunnen hun Gentse afkomst niet verloochenen. Ja, ik hoor ze graag bezig, die twee.
Middenin de discussie over de spanningsboog in de film veert beroepsroker Elias op en gaat buiten een sigaret opsteken. De bespreking gaat verder, over opbouw, flashback en flashforward. Ik herinner me ook wel films gezien te hebben waarin een loopje wordt genomen met het verloop in de tijd. Zo van die films die beginnen met het einde en je dan om de haverklap heen en weer katapulteren tussen wat komt, wat is en wat was. Vooruit, achteruit, alles dooreen gehaspeld, vergeef me. Het is arbeiden voor de kijker. Puzzelen en monteren in je hoofd. Ik ben geen kenner maar desalniettemin kan ik niet ontkennen dat een filmmaker daar toch een grotere spanning uithaalt.

Het is wachten

Al die film-technische overwegingen en discussies buiten beschouwingen gelaten weet ondergetekende ondertussen wel hoe het Karel en Elias is vergaan. Maar loyaal aan mijn werkgever hou ik de kaken op elkaar. En dat nog voor pakweg driekwart jaar. Het is wachten op Bloedtest.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *