Ga je mee: naar Nergens en terug?

Nieuwe bundel: ‘naar Nergens’

De nieuwe bundel van het collectief ‘Vrijhaven’ heet ‘naar Nergens’. Half maart wordt het publiek voorgesteld in het poeziecentrum te Gent. Daarna life voorstelling door Vlaanderen en Nederland. Plan je zelf een activiteit dan is deze literaire performance meer dan de moeite, boeken via luc.vdd@vzwwith.org Een coproductie met De Figuranten Menen

Een lage drempel

Lente 2009 schreven we de Vrijbus in op de openbare weg.
Een stalen blikopener op cultureel en maatschappelijk vlak. Een mobiel vehikel, onafhankelijk, vrij en artistiek strijdvaardig. Deze omgebouwde lijnbus werd een broeinest van creativiteit.
De Vrijbus voer op een verkenningstocht naar nieuwe ideeën om nauw met het publiek samen te werken. Geen consumeerbare theaterproductie maar een unieke belevenis van literaire participatie.
De instapdrempel van de bus zonk tot laag bij de weg zo dat iedereen erop kon, van Oostende over Brussel tot in Frankfurt am Main, en terug.

Aanmeren maar niet opgeven.

Winter 2016 was het logboek compleet en meerden ze definitief aan. De kapitein leverde zijn vaarbewijs in, de bemanning trok aan wal.
Zonder schrijven en spelen geen leven,  enkelen bleven dan maar in Kortrijk rondslenteren. Ze mankeerden hun moederschip en ontmoedigd dwaalden ze af naar het Vandaleplein, en vonden er tijdelijk onderdak.
Tot op een vrije dag, leunend op de drempel van de leegte, groeide de goesting om een Vrijhaven te bouwen.
Vanuit Kortrijk sleurden ze karrenvrachten verbeelding richting Watou en bouwden er eigenhandig, eigenzinnig en eigengereid een aanlegsteiger voor de ‘alleenzamen’. Onder het motto: ‘Al lijken we ver, bij elkaar zijn we dichter’. In de nieuwe Vrijhaven werd het publiek uitgenodigd om de woordenjagers te ontmoeten. Als onuitwisbare tattoo’s prikten ze hun poëzie onderaan de hersenpan van de bezoekers.

Merci Ann, Kenny en Peter

Na de zomer trokken ze verder als grensmensen tot Menen. Er zijn meer figuranten dan spelers in onze samenleving. Hoogtijd voor dialoog. In stilte. In verdriet. Met een roeilied. Op hun waakzame poëzie bouwen ze meerpalen waar de kwetsbaarheid zich kan vastklampen. Even maar, want ze moeten nog door, naar Nergens.

Gegroet,
Luc Vandierendonck. auteurslezingen

Live op kunstenfestival Watou 2017

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *