Een kolkend geheel van beeld en muziek

Een kolkend geheel van beeld en muziek

Ik had er op gehamerd. Dat we tijdig moesten vertrekken. Ik kan ze zo opnoemen, de knelpunten op de secundaire wegen. Ik volg de verkeerssituaties op vrijdagnamiddag nu eenmaal nauwgezet. Althans wanneer het tijdstip dit toelaat. Buiten de bezoekersuren zorg ik dat het Museum aan de Overkant er netjes bij komt te liggen, en dat terwijl de radio speelt. Het artistieke team staat de muziek oogluikend toe, zolang het maar buiten de tentoonstellingsuren valt. Het zou naar verluidt niet altijd klikken tussen mijn muziekkeuze en de kunstwerken.

Richting Zwalmstreek

De hybride wagen van het Museum trekt zich op gang, de snelweg op, om dan ter hoogte van Deinze de meanderende wegen in te sluipen richting Zwalmstreek. Daar woont en werkt de gerenommeerde beeldhouwer Johan Tahon. Mijn collega’s maken me deelgenoot van dit bezoek, het moet zijn dat ze mijn bijdrage in het museum nog steeds waarderen.
Bij aankomst word ik van meet af aan in een heel andere wereld dan de mijne gegooid: menselijke gedaanten in gips, soms onvolgroeid, soms misgroeid, soms ontmenselijkt, soms bovenaards, soms onderaards. Schoon en angstwekkend tegelijk.

Een universum vol mysterie

Tahon is een man van grote gestalte, met lange haren en al. Hij is bijna even groot als sommige van zijn beelden. Ik kan me best voorstellen dat je redelijk uit de kluiten gewassen moet zijn om dergelijke sculpturen te baren. Ik durf te denken dat het maakproces wel eens om een lijf aan lijfgevecht gaat. Maar ondanks die hele dramatiek is de ontvangst gastvrij en verloopt het gesprek zeer gemoedelijk. Ik voel me middenin een merkwaardige reis door een universum vol mysterie maar het voelt comfortabel aan.

Het gezelschap praat in één beweging de namiddag vol. Er wordt gemijmerd over kunst, de mens, de wereld en niet in het minst de bloedtest. Gaandeweg nemen ideeën hun eerste vorm aan. Al snel en tot mijn grote verbazing komen ze bij de muziek uit. Tahon kruist op zijn artistieke pad wel heel bijzondere mensen. En het zijn niet van de minste. Hij blijkt muzikanten van de bands Rammstein en Sonic Youth dan ook persoonlijk te kennen. De muziek van die mannen staat mijlenver van mijn persoonlijke keuze. Maar ik ken ze. Ook een suppoost kijkt wel eens over de schouders van zoon en dochter mee.

Een hellepoort

Wild Classical Music Ensemble komt ter sprake: een unieke, inclusieve band die jaren terug ontstond in de schoot van het Museum aan de Overkant. Waarom hen niet samenbrengen met een New Yorkse gitarist en ze posteren middenin de beeldenwereld van Tahon? En vervolgens dat kolkend geheel van beeld en muziek gaan filmen. Namen van cineasten en cameramannen vallen. Even zie ik het bos door de bomen niet meer. Ik heb het raden naar wat de uitkomst van dit proces zal zijn. Maar ik heb alvast weer iets om hongerig naar uit te kijken. Geloof me vrij, het helpt de wereld vooruit, zoveel enthousiasme, verbeelding en durf!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *