Een bevallige jonge dame arriveert

Een bevallige jonge dame arriveert

Het gevoelig gedicht is verdwenen uit de vitrine van het Museum aan de Overkant.
Ik vind het wel spijtig.
Het plein aan de kerk zal nooit meer hetzelfde zijn.
Maar er zijn nu eenmaal tijden van komen en gaan.
Een bevallige jonge dame arriveert. Ze heeft nieuwe plannen.

Ze spant draden in de vitrine en haalt een doek boven. Ik hou haar nauwlettend in de gaten.
Ze lijkt als twee druppels water op Frida Kahlo. Ze heeft prachtig zwart haar en opvallende wenkbrauwen.
In heel mijn suppoosten bestaan heb ik veel schilders de revue zien passeren. Frida Kahlo is de top. Mexicaanse, schilderes en surrealistisch.
Ze had niet echt veel geluk in haar leven. Kinderverlamming en een zwaar accident met een tram, zorgen er voor dat ze een vervormd bekken heeft en een eeuwig mankende tred. Miskramen maken haar ziek. De kinderloosheid en het gemis zijn een centraal thema in haar werken.
Ik vergeet nooit dat ene schilderij waar ze zichzelf naakt afbeeldt. Ze ligt op een bed in een grote plas bloed. Allerlei bloedbanen zijn verbonden met elementen buiten haar. Een ervan is haar ongeboren kind.
Of dat zelfportret met afgeknipt haar. Ze kijkt de toeschouwer aan en houdt de schaar losjes in haar handen. In het West-Vlaams hebben we daar een mooie uitdrukking voor: ’t is wreed schoon.’

Ondertussen werkt de jonge dame naarstig voort.

Ik hou haar verder nauwlettend in het oog.
Ze heeft de draden gespannen en hangt rode doeken op. Op die doeken zijn foto’s van kunstenaars geprint. ‘Je moet je fantasie gebruiken’, zegt de dame lachend. De doeken suggereren de rode gordijnen van de opera. En ze plakt met gouden letters www.bloedtest.org op het raam van het Museum aan de Overkant.
Ze bekijkt haar werk van op een afstand en zegt met gefronste wenkbrauwen en een brede lach: dit is nog maar het begin!

De vrouwelijke suppoost

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *