Doe maar normaal

Jason Hazina Peter Geertje

Doe maar normaal!

… “doe maar normaal” snauwt Jason me toe terwijl hij me streng aankijkt. Het is 11 uur in de ochtend en bij het betreden van de studio roep ik bij wijze van zwans: “ok, stoppen met arbeiden, tijd voor kerstverlof.”
Grappig vindt hij het niet. Zijn antwoord is gevat: “pas wanneer ik vertrek is het vakantie, doe maar normaal jij”. Later verneem ik dat hij drie maand naar Spanje trekt. Zijn ma heeft er een bedrijf. Een erg warme manier om de winter door te komen, ik geef toe ben beetje jaloers.

Vandaag moet ik langs de repetitie van ‘Onderland’. Even de temperatuur meten, foto’s nemen en vooral een babbeltje slaan, zo omschrijft onze chef mijn suppoost opdracht aan deze overkant te Antwerpen. Maar wat ik hoor tijdens de repetities neemt me bij de strot, en ik vergeet al snel mijn werk.
Bijvoorbeeld Jason draagt een fragment voor uit zijn bijdrage voor het poetische werkstuk ‘Onderland’:
“Ik heb een litteken in mijn hart.
Er zit ruis in mijn hart. Ik voel er niks van.
Mijn moeder heeft mij in mijn leven gebracht.
Ik heb downsyndroom.
Ik ben anders dan mensen
en mensen zijn anders dan ik.
Ik ben zo geboren, daarom of waarom.”

‘Onderland’ is geen theater.

Dit collectief heeft niet de ambitie om een toneelstuk op te voeren. De voorbije maanden schreven ze talrijke teksten samen maar soms ook elk op zijn eiland. De confrontatie met elkaar willen ze onthullen als een poëtische dialoog. Samen met het publiek dwalen ze af in een bad, ze trekken alle bezoekers mee in hun zoektocht.
Iedereen heeft zijn onderland weet je.
Ondanks het geen theater is, ontwikkelen ze wel een enscenering en transformeren de vier spelers af en toe tot vreemde figuranten zoals de Dondermaker, de Naveldraaister, de Snarenraker en de AardbaarDster. Bij deze laatste lijken baard en schaamhaar verdacht op elkaar. Bevreemdend maar tegelijk raakt het diep.

Peter Hazina Geertje Jason

Het aller-allerliefst ben ik hier samen bij jou …

In hoeverre is de mens het contact met zichzelf kwijt? Voelt hij zich nog verbonden met de aarde?
… “Ondertussen zei mijn man: bij mij geen kinderen met down! En trouwens als er een mongooltje geboren wordt, is het altijd de schuld van de vrouw”(uit getuigenis van Geertje Vangenechten in Onderland).
Luisteren alleen al maakt me verlegen. Maar ‘onderland’ heeft best ook veel humoristische passages en muziek en zang …
Zo horen we Hazina zingen:
“Helemaal alleen … zal ik boven komen
Helemaal alleen … bouw ik nieuwe dromen
Helemaal alleen … maar nog lang niet verloren
Helemaal alleen … wordt ik geboren”

Benieuwd naar het vervolg,
gegroet de suppoost met knieprobleem.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *