D-EFFECT

Vijf dansers en een muzikant

Vijf dansers in rare houdingen. Als lettertekens, schuinen en krommen steunen ze tegen een tafel of liggen als wrakhout gekanteld tegen het dansoppervlak. Geen van hen merkt mijn aanwezigheid op. Dat voelt tegelijk comfortabel en oncomfortabel aan. Maar dansers moeten nu eenmaal stretchen. Zoveel is duidelijk. Spieren klaarstomen om straks nog maar eens tot op het bot te gaan.

Over het muurtje kijken

Wat verder verwijderd van deze bizarre, levende sculpturen staat een muzikant. Een contrabassist. Hij stemt zijn kolos van een instrument en oefent enkele melodielijnen in. Gek toch, de repetitie is nog niet half aangevangen en ik waan me reeds in een voorstelling. Dat heb ik al eens voorgehad toen ik samen met mijn collega’s een hedendaags-klassiek muziekstuk mocht bijwonen. Maar dan in de omgekeerde richting, alsof de strijkers voor eeuwig hun snaarinstrumenten aan het stemmen waren, toen bleek dat de uiteindelijke uitvoering al bezig was. Toegegeven, mijn luistergedrag was toen nog geprogrammeerd. Stap voor stap leerde ik écht te luisteren, met gespitste oren in plaats van geconditioneerde oren. Gaandeweg leerde ik over het muurtje te kijken.

De taal van de dans

Ze gaan even zitten in een cirkel. Lisi, de Argentijnse choreografe, evalueert en doet dit wisselend in het Frans, Engels en Spaans. ‘D’accord’, antwoordt Frédéric in zijn moedertaal.
Jeetje, hier spreken ze alle talen door elkaar en als het niet doordringt tot iedereen, dan is er nog de taal van de dans, die alles overstijgt. Hier heus geen Babylonische spraakverwarring.
Mijn aandacht blijft even haperen bij deze overpeinzing tot ik wakker geschud word door bonkende, bezwerende elektroklanken. Rusteloos en onder stoom besmetten de dansers elkaar. Ze trekken grimassen, hun tong raakt de grond en de suppoost schuift naar het puntje van zijn stoel.
En dan, in één klap keert het tij. De stilte valt. De lichamen verstenen. Ik hoor enkel nog het hijgen van de dansers. De contrabassist neemt het roer over en strijkt weemoedig over zijn snaren. Een danser stapt schijnbaar argeloos naar hem toe. Tot mijn grote verbazing slaat hij de strijkende hand van de muzikant weg. Opnieuw en op slag valt de stilte. Hij staat oog in oog met de muzikant en begint zowaar diens instrument te betokkelen. Op zijn beurt reageert de bassist en strijkt er een melodie bovenop. Ik slik.
Jeezes, zo’n contrabas, dat is geen muziekinstrument maar een lichaam, een levensgroot mens. Dat zijn hier geen vijf maar zes lichamen in een interactie!

Topsport met een boodschap vol poëzie

Tot mijn grote spijt moet ik de repetitie verlaten. Schoorvoetend verwijder ik me van de arena en sla de deur achter me dicht. De energie zindert na en zet me aan het denken. Dit is verheven topsport; topsport vol poëzie. Dit is atletiek die ruimte laat aan onze zielenroerselen. Ik ben sprakeloos en verzoek hierbij iedereen om zich eens open te stellen voor deze verheven lichaamstaal.

D-EFFECT is een inclusieve dansvoorstelling van Passerelle in coproductie met Wit.h. De voorstelling toert door Vlaanderen en komt langs bij de Walking Opera Bloedtest als een videoinstallatie.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *