Compagnons de Route

museum aan de overkantDit museum aan de overkant nodigt kunstenaars uit om samen te werken.

De werkmethode is altijd ‘op maat’! Telkens opnieuw op zoek naar die noodzakelijke ontmoeting, naar de gepaste dialoog, de juiste context en het juiste evenwicht tussen spanning, uitdaging, discussie en ontspanning, vriendschap, compromis. De uitdaging blijft het ondersteunen en stimuleren van individuele oeuvres van kunstenaars met een beperking. En het realiseren van een unieke artistieke finaliteit.


De Compagnons  de Route     2017 – …


Isabelle Lecluyse en Moniek Gheysen

de inhoudelijke basis waaruit beide dames samenwerken situeert zich in de kernwoorden: kwetsbaarheid, vergankelijkheid en kracht van mededogen. De directe inspiratiebron van hun verhaal is de figuur Emmy in haar laatste levensfase. De kracht van deze dame op haar sterfbed, wordt gekoppeld aan een beeldenarsenaal uit de kunstgeschiedenis, de film en de media beelden van alle dag. Centraal staat het motto: een rijk leven bekom je door op consistente basis de grenzen van je elasticiteit te verkennen.
In vorm vermengen de kunstenaars de sterktes van beiden. Het oeuvre van Isabelle Lecluyse bestaat uit een groot aantal krachtige portretten. De kracht van Moniek Gheysen haar werk bestaat uit een fijnzinnig omgaan met de grote rijkdom van materialen in de wereld van textiel en mode.
Aan de rand van het water creëren ze een aantal boegbeelden: de figuur vooraan op het schip, de eerste die tegen de rots kletst bij een schipbreuk en tegelijk staat voor de voorkant, de avant – garde en het beschermen.


Geert Dons Lindsy Mervylde en Annemie Depaepe

de start van het verhaal bij het trio Geert Dons, Lindsy Mervylde en Annemie Depaepe ligt bij de fascinatie voor het materiaal van het katoen en staat symbool voor sterkte en verbinding. Vertrekkend van een beeld met referenties aan de figuur van Ophelia in de mythologie, creëren ze een aantal hoeden. De vormen van de hoeden zijn geïnspireerd op patronen in de architectuur van de stad. De duur om een hoed te creëren refereert letterlijk naar metier, handwerk en uniciteit van elke stuk. Deze duurzaamheid staat haaks op de snelheid die we gewoon zijn. De drie kunstenaars zoeken naar een methode om het uiteindelijke werk te ontrafelen. Ze beogen een performance (bij voorkeur op het water) waarbij verschijnen en verdwijnen tastbaar wordt. Hoe dan ook verder leven onder een andere, nieuwe vorm.


Griet Herssens en Mieke Vanhessche

centraal in het werk van de kunstenaars Mieke Vanhessche en Griet Herssens staat het belang van een (t)huis, symbool voor bescherming en de bescherming van het individu. Met referenties aan het oeuvre van Louise Bourgeois verweven zij het poëtische taalgebruik van Mieke Vanhessche met het thema huiselijkheid en het individuele portret.


ted-en-laurenceTed Oonk en Laurence Demets: ‘The model that smiles’

hier werkt video kunstenaar Ted Oonk samen met artistieke duizendpoot Laurence Demets. Via het medium van de performance, met referenties aan het werk ‘The artist is present’ van Marina Abramovic onderzoeken zij het gegeven van kwetsbaarheid, kwetsbaarheid van een persoon met het syndroom van down, kwetsbaarheid van de vrouw, kwetsbaarheid van het lichaam. Door de performance te situeren in de ruimte van het zwembad, wordt de laag van het kijken en bekeken worden versterkt. Geleidelijk aan transformeert het kwetsbare beeld in een krachtige pose.


ellias en karelModels IX: Elias De Brauw en Karel Verhoeven

beide kunstenaars zien de publieke ruimte als hun werkterrein. Elias de Brauw wil zijn werk aanwenden om de wereld te verbeteren. Elk medium dat hij gebruikt, staat in dienst van zijn inhoudelijke wens. Het werk van Karel Verhoeven behandelt geconstrueerde ruimtes op een audiovisuele, grafische en sculpturale manier. Zowel als persoon als in hun kunstenaarsbestaan zijn beide de gedroomde partners in crime, helemaal klaar om de wereld op ontegensprekelijke wijze kunstzinnig te verbeteren. Zij waren het ook die Wit.h inspireren om tentoon te stellen in de woonkamer bij mensen thuis. Toen ze bij toeval ontdekten dat ze beiden afkomstig zijn van dezelfde buurt in Oostakker/Gent en er beiden al lang niet meer wonen was hun drang om terug te keren heel erg groot. Ze vermengen hun beider verhalen in een publicatie en brengen dit in de huiskamer van Lourdes.


Peter en KennyVrijhaven: Kenny Callens, Peter Holvoet Hanssen en Ann Cael

is een kerncollectief van drie dichters met multidisciplinair talent. Ze nestelen zich in de buurt van het theater en flirten graag met beeldende kunst en muziek. Vrijhaven borduurt verder op het project Vrijbus (Wit.h 2009 – 2015) en bouwt gestaag een oeuvre van originele, ongewone, simpele en eerlijke poëzie. Deze maal trekken ze door Menen, shake hands with the city en trekken verder tot in Rijsel. Benieuwd wat ze meebrengen. Met publicatie en presentaties in diverse vormen, soms helemaal in scene gezet op een podium, soms uit de vuist onder het publiek op de hoek van de straat.


 tony-en-laurence‘After Life’ met het Audiocollectief SCHIK 

Het collectief SCHIK staat voor audioverhalen die op zoek gaan naar de grenzen tussen ervaring en verhaal, tussen radio en theater. De werktitel ‘After Life’ refereert naar de spraakmakende film over persoonlijke herinneringen van H. Koreeda en koppelt deze inspiratiebron aan de ervaring van Wit.h met de onderzoeksmethode Portraiture. In dialoog met het kunstenaarskoppel Laurence Demets & Tony Coopman wordt een audiovisueel portret gemaakt. Beide kunstenaars met een mentale beperking hebben een opmerkelijk oeuvre dat staat voor een inhoudelijke wereld van droomhuis tot realiteit. Het werken met het medium van geluidskunst/podcast biedt de mogelijkheid om de ontvankelijkheid van muziek en verhaal bij mensen met een mentale beperking verder te onderzoeken. Het auditieve is in de realiteit een pak toegankelijker en inclusiever dan het geschreven woord.


thomas baert‘Na de dood in de Hemel’  kortfilm van Thomas Baert en Lukas Bossuyt.

‘Na de dood in de hemel’ is een autobiografische kortfilm van Thomas Baert, een textielkunstenaar met het syndroom van Down. Centraal in de film staat de dood van een vader en het daaropvolgende verwerkingsproces van zijn zoon. Thomas Baert, die net zelf zijn vader verloren heeft, zal zowel het schrijfproces als de regie creatief aansturen. Het scenario komt tot stand door reflectie en reconstructie vanuit Thomas’ verbale en visuele geheugen met als co-scenarist Lukas Bossuyt. De kortfilm wordt geregisseerd door Thomas zelf met behulp van professionele acteurs en omringd door een professionele crew. Wat gebeurt er als de rollen omgedraaid worden?


andre-wostijn‘The Making off’ van André Wostijn en Koen Moerman.

Koen en André hebben beiden een jarenlange ervaring met het medium film. Ze werkten reeds samen in het BEELDCOLLECTIEF en blijven elkaar uitdagen.
Beide kunstenaars volgen de projecten die tentoonstellen in Why Patterns? (zie tentoonstellingen).  Filmen de artistiek medewerkers op de vloer en de erfgoedbewakers in de depots. Ze reizen mee met de bruiklenen uit de collecties en becommentariëren de opbouw van de expo. The making off geeft een unieke, artistieke inkijk in het ontstaan van Why Patterns?


unlimited ‘Un-Limited’

i.s.m. VIVES Hogeschool Kortrijk sociaal agogisch werk en kunstenaars met een verstandelijke beperking. Un limited staat voor kunst en creativiteit in een internationale sociaalartistieke omgeving. SPACE (Social Pedagogical Art & Creativity Exploration) richt zich op een groep van Erasmusstudenten die gedurende een semester een keuzetraject volgen aan de Vives Hogeschool.
Ze volgen praktijk/stage bij Wit.h. Dit jaar  vertrekt de samenwerking vanuit het iconische werk The Greeting van Bill Viola, een werk dat symbool kan staan voor de geest van de werking van Wit.h. The Greeting wordt vertaald naar een nieuw sociaalartistiek hedendaags verhaal.


lynh‘WCME’  The Wild Classical Music Ensemble

is an experimental Belgian rockband, consisting of Linh Pham (vocals and effects), Sébastien Faidherbe (bass and vocals), Wout Wittevrongel (guitar), Johan Geenens (flutes and vocals), Rudy Callant (trumpet and vocals), Wim Decoene (sampler) and Damien Magnette (sounds and drums). It was founded in 2007 on the initiative of Wit.h (www.vzwwith.org), following a sound experiment. Kim Verbeke (guitar), who was one of the founding members, left the band in 2016.
As the musical pact was formed, the artists mounted the stage with their experimental improvisations shortly after. Their first live performance took place at ‘BEZET’, a socio-artistic festival at Budafabriek in Kortrijk in 2008. Soon, they celebrated their first album, recorded in the La Hesse Studio in Vielsalm and released by Sub Rosa.
Their unique sound is a blend of punk/rock riffs, fanatic rhythms and fiery flute and synth jams. The vocals are rough, the atmosphere comforting..
In 2012 Sébastien, playing his own DIY 2-string bass, gave the WCME another boost as he joined the band. The WCME second album (2015) is more rhythmic and polyphonic and was released by Born Bad in France and by Humpty Dumpty in the Benelux. It reveals the proper sound of the band, which gets even more refined live on stage by sound engineers Etienne Foyer (les ateliers Claus) and Peter van de Veire (Yellow).
Sébastien’s humorous and stirring live comments on stage turn WCME performances into musical parties, without anyone getting bothered by the disabilities of the artists.
Gigs in France, Switzerland, Spain, Germany, The Netherlands… followed and, spurred by Festival of Flanders, a classical music piece was made, together with Spectra Ensemble.
In 2016, Wim Decoene succeeded guitarist Kim, who left the band. Wout Wittevrongel has meticulously taken over the riffs and created a solid base to which the extra singer and chaos creator improvises in a breath-taking way that can be felt in the bones. The band rocks more than ever is currently working on his third album.


BLOEDTEST

Vorig jaar werden in ons land ruim 12.000 NIP-Testen verricht: bloedtesten die het mogelijk maken om te voorspellen of jouw kind met een handicap geboren zal worden. Dreigen deze medische ontwikkelingen richting klasse geneeskunde en selectief denken te evolueren? Wit.h huivert bij de gedachte aan een ‘samenleving zonder Down’. We zijn ervan overtuigd dat de aanwezigheid van mensen met een beperking onontbeerlijk is in een competitieve samenleving. Het debat rond dit gelaagde thema krijgt vorm in de creatie van een kritisch artistieke installatie. Kernwoorden waarrond we werken zijn: maakbaarheid, schuld/geweten, angst en taboe, kwetsbaarheid, e(s)th(et)iek (ethiek/esthetiek). We zetten een lang traject (2016/2018) op met talrijke getuigenissen en panel gesprekken omtrent dit thema (met o.a. Ignaas Devisch).
Kunstenaars Sarah Vanagt en Monique Smallegange gaan samen aan het werk en onderzoeken de mogelijkheid van het artistiek sublimeren van het thema en de complexiteit van Bloedtest. Coproductie Guislain Museum Gent en de Gezinsbond.


sven‘Models VIII’  Sven Langhmans en Peter Van Ammel.

In 2015 werkten beide kunstenaars samen naar aanleiding van het Enterfestival. In residentie bij Tutti Fratelli creëerden ze een installatie:
‘The unique useless global collectable postmodern car project called: Baby you can buy my car’. 
Uit een bont allegaartje van auto’s die tot de kunstgeschiedenis behoren, destilleerden het duo Langhmans en Van Ammel de meest bruikbare elementen om tot een uniek voertuig te komen. De installatie werd afgebouwd en de kunstenaars verdwenen terug in de intimiteit van het atelier. In 2017 ontmoeten ze elkaar opnieuw. Ze onderzoeken hoe de auto die nooit zal kunnen rijden een artistiek object wordt en wellicht de ideale auto voor groot-collectioneurs kan zijn. In 2018 mikken ze op een gezamenlijk creatie/ toonmoment in een gepaste ‘garage’!


zee10-1‘HELfel’  Myriam Van Imschoot

HELfel is een geluidsperformance voor de publieke ruimte o.l.v. kunstenares Myriam Van Imschoot. HELfel is gebaseerd op de vreugdekreet die in het Arabisch ‘Zaghareed’ genoemd wordt.
Van Baskenland, het Verre Oosten tot Noord- Afrika is deze kreet te horen op feesten. Geleidelijk aan geraakt hij ook hier geïntegreerd. Voor de editie van 2018, die zal uitgevoerd worden aan zee in Oostende, werkt vzw Wit.h samen met het Klein Verhaal. Zij stellen repetitieruimte en productiemiddelen ter beschikking. Wit.h gaat hiervoor op zoek naar vier kunstenaars met een mentale beperking en heeft hierbij bijzondere aandacht voor (allochtone) afkomst. In 2017 start de ontwikkelingsfase en het ontmoetingsproces in het Studio project van Klein Verhaal.


 ‘To Discuss’

is een concreet verbindend project tussen diverse culturele en artistieke actoren in Kortrijk (12 artistieke huizen). Het idee tot samenwerking is ontstaan tijdens een werkdag op het kunstenplatform (2016) met als doel de aandacht te vestigen op een steeds wijzigende superdiverse samenleving en hoe die nauwer te betrekken bij de werking van de artistieke huizen. Het is een engagement om samen een maatschappelijk experiment op te zetten met een sterk accent op het leerproces dat de onderlinge samenwerking en de verbindingen naar andere verenigingen, beroepsgroepen, leefstijlen, etc… inhoudt. In dit project is de confrontatie met dit leerproces, bij voorkeur ook buiten de eigen artistieke comfortzone, even belangrijk als het resultaat. Voor dit project vaardigt elke deelnemende organisatie een medewerker af, die krijgt als opdracht het engageren van een context, plaats, medemens, … in de stad, en het motiveren van de noodzaak om hier artistiek mee aan de slag te gaan. Samen met een externe procesbegeleider en ondersteunt door de teams vanuit de artistieke huizen, stellen ze een poele van kunstenaars aan die in de desbetreffende contexten artistiek aan de slag gaan. Bedoeling is om toe te werken naar een of meerdere toonmomenten waarin het resultaat van deze werkprocessen worden gepresenteerd. De werkprocessen en de presentaties worden gedocumenteerd en herhalen zich jaarlijks.
Productie cf Stad Kortrijk


rudy‘Patterns’

Morton Feldman wordt omschreven als een fijnzinnig klankschilder. Typisch voor zijn minimalistische muziek zijn zacht klinkende tonen, essentiële klanken en subtiele herhaling. In 1978 componeert hij Why Patterns? De bezetting van fluit, piano en vibrafoon of klokkenspel is zijn exclusieve klankontdekking. Feldman wordt bij uitstek geassocieerd met de meest klassieke uitvoering en een opperste concentratie. In ‘Patterns’ gaat muzikant Kris Deprey samen met drie muzikanten met een beperking de uitdaging aan om te werken met deze exclusieve bezetting de kracht van het werk van Feldman te onderzoeken: een muzikaal experiment gebaseerd op traagheid, zuiverheid, eentonigheid, verstilling en eindeloze herhaling.
Eerste toonmoment tijdens de tentoonstelling ‘Why Patterns’. Wordt daarna vervolgd.