Thomas Baert: “Na de dood in de hemel”

Lukas Bossuyt, Werner De Smedt, Thomas Baert, Sandrine André, Bart Hollanders

“Thomas, Thomas, Thomas, Thomas, …”

Stel je voor: een sfeervol verlichte zaal, een rode loper waarop de steracteurs Werner De Smedt, Bart Hollanders en Sandrine André samen met de regisseurs Lukas Bossuyt en Thomas Baert de zaal betreden. En 400 personen die luid scanderen: “Thomas, Thomas, Thomas, … “.
Onder het flitsen van de talrijke fotografen verschijnen vijf opgewekte gezichten. Op kop de supertrotse Thomas.  Gretig deelt hij zijn kaartje uit en signeert met zwier. Eenmaal op het podium bedankt hij de ganse filmcrew met anekdotes en veel bloemen. De fotografen slaan toe en het publiek applaudisseert, lang en luidt. Thomas steekt het niet onder stoelen of banken dit doet hij om succes te oogsten! En liefst zo veel mogelijk. Niet uit arrogantie of zelfverheerlijking maar gewoon omdat het fantastisch leuk is en deugd doet om gewaardeerd te worden.

De eerste kortfilm.

Zaterdag 7 oktober ’17 ging de eerste kortfilm van regisseur Thomas Baert in premiere. De vertoning viel samen met de opening van de tentoonstelling ‘1000 Patronen’ in Texture Kortrijk. De ganse avond werden er patronen op zijn kop gezet. De kortfilm vertelt het autobiografisch verhaal van Thomas Baert naar aanleiding van het overlijden van zijn vader: ‘Na de dood in de hemel’. Bijzonder aangrijpend hoe de film inzoomt op de ‘vader – zoon’ relatie, en de integere manier waarop zij elkaar door het leven helpen. Wanneer de vader, gespeeld door een erg geloofwaardige Werner De Smedt, sterft is het verdriet dan ook ondraaglijk. Bevreemdend of voor velen onder ons net herkenbaar in dit verhaal  is de manier waarop Thomas, genuanceerd vertolkt door Bart Hollanders, na de dood van zijn ouders met hen blijft communiceren. De film krijgt een licht surrealistische wending wanneer we ons plots in een spierwitte hemel bevinden waar Werner Desmedt het gras afrijdt en Sandrine André (moeder van Thomas) de bloemen watert.

Een droom die werkelijkheid wordt.

De jarenlange wens van Thomas Baert om aan het werk te gaan met het medium film is hier mee op een professionele manier uit de startblokken. Voor mij het ultieme bewijs dat je ondanks vele beperkingen toch uitzonderlijke feiten kunt bereiken in het leven, voor jezelf, voor het publiek en hopelijk ook voor de vele mensen met een beperking. Dat hiervoor talent en doorzettingsvermogen noodzakelijk is weet iedereen maar nog belangrijker is de kracht van het samenwerken. Zonder de koppige inspanningen van producent Lukas Bossuyt (cf langspeelfilm: ‘Terug naar Morgen’) die niet alleen de financiën bijeenschraapte maar ook een ganse technische ploeg kon overtuigen, zou er van deze film geen sprake zijn.
Het werd zaterdagavond ook duidelijk dat Thomas broedt op een vervolg. Voor Thomas mag die droom eeuwig blijven duren. En wij hopen met hem mee want wat hij doet is fantastisch leuk en doet zo veel deugd.

Vriendelijke groeten en tot spoedig,
Luc Vandierendonck

Wordt gevolgd.

Thomas Baert op de rode loper

De kortfilm ‘Na de dood in de hemel’ wordt de komende maanden internationaal verdeeld. Via de nieuwsbrief van Wit.h houden we je op de hoogte: hier inschrijven.
Vanaf voorjaar 2018 wordt hij ook te koop aangeboden via Vimeo.

Info 1000 Patronen

 

ik kan al tot duizend tellen

Ja, ik kan al tot duizend tellen.

eerst was het tot vijf, dan tot tien, honderd, duizend en daarna kwam de uitdaging om te tellen tot in het oneindige. Geen idee wat wij broekjes in de lagere school begrepen onder het ‘oneindige’. Wel herinner ik me een tekenopdracht waarin we door het tekenen van rechte lijnen op verschillende afstanden van elkaar, toch ronde vormen creëerden. Ik vermoed dat onze ‘meester’ toen fan was van de Hongaarse kunstenaar Victor Vasarely die wereldbekend werd met zijn optische effect in de schilderkunst. Wij jonge snotneuzen trokken er de les uit: patronen zijn niet altijd als ze eruit zien.

Meer dan 1000 x 1000 patronen

Het is ondenkbaar hoeveel patronen er bestaan op deze wereld, en nog dagelijks bijkomen. Vraag maar eens na bij de hedendaagse op computer werkende ontwerper. Alleen al in de textiel lijken de mogelijkheden om patronen te ontwikkelen schier oneindig. Oorspronkelijk waarschijnlijk als methode om verhalen of ideeën te vertellen, later ook als versieringen bedoelt en nog recenter als mode en kunst. En toch altijd weer een spel van variaties op bekende vormen en kleuren.
Maar patronen blijken ook hardnekkig. De meeste mensen kleuren nooit buiten de hun bekende lijntjes en vraag aan honderd personen om een niet bestaande ‘alien’ te tekenen, en meer dan 80% tekent min of meer hetzelfde. Zelfs kunstenaars en hun organisaties hervallen heel dikwijls in vast bestaande patronen. Kijk maar hoe lang het duurt eer de sociaal artistieke organisaties hun ‘serieux’ verdienen binnen de beeldende kunst.

1 vast patroon

er is echter één soort patroon die we met Wit.h in vraag stellen met deze tentoonstelling. Een patroon die niet hoeft terug te komen in textiel of op een videoscherm.  Het ‘sociale patroon’. Ieder van ons heeft zijn relaties. Sommigen eerder beperkt, anderen hebben heel veel contacten. En sinds we hard gewerkt hebben aan de inclusie van personen met een beperking maken ook zij dikwijls deel uit van een vriendengroep. Maar laten we eerlijk zijn, dit zijn eerder uitzonderingen. Een sociaal patroon doorbreken, of doelbewust jou eigen kennis groepje uitbreiden met iemand met een beperking of iemand die om welke reden dan ook een beetje anders is, het komt weinig voor. Integendeel. Uitsluiting is opnieuw een patroon dat onze samenleving durft te volgen. Is het hebben van een laag IQ dan zo’n onoverkomelijk probleem?
Heel wat kunstenaars hebben in deze tentoonstelling samengewerkt en samengeleefd, vooroordelen, functies en rolpatronen werden op zijn kop gezet. Hier zijn verbanden voor het leven gesmeed. Kom dit zien, kom dit zien.

Groetjes en tot op de tentoonstelling,
Luc

 

 

Gewoon zot doen!

Gaan we eens zot doen?

De meeste mensen dromen er wel eens van om geijkte patronen te doorbreken. Eens alles lekker op zijn kop zetten en op die manier de sleur van de dag opzij schuiven. Of straffer nog, zoals steevast op vergaderingen verklaard: eens ‘out of the box’ denken. De oplossingen zoeken buiten de gekende rituelen en denkpisten.
Maar dit is slechts van korte duur. Dagelijks ervaren we dat patronen onmisbaar zijn om het samenleven efficient te ondersteunen, denk bijvoorbeeld aan het verkeer, het beroepsleven of religieuze en ideologische systemen. Patronen zorgen voor zekerheden en voorkomen angst, twijfel en mislukking. Dus dan toch maar liever ‘gewoon’ doen. Waarom zouden we dominante patronen in vraag stellen? Of toch?

Patronen kleuren het leven.

Sinds het ontstaan van de weeftechniek maken we gebruik van patronen om een verhaal te vertellen of een persoonlijkheid te etaleren. Soms erg expleciet als versiering en esthetisch genot maar ook verborgen als revolte tegen heersende tendenzen. Hedendaagse weeftechnieken die ingegeven zijn door efficentie en commercieel belang vermijden eerder creatieve patronen. Fouten in de techniek selecteren we eruit, fel gekleurd is enkel voor kinderen, een das voor mannen. Hoe komt dit toch? Stel dat elk van ons zijn eigen kleding patroon ontwerpt, het kleur van zijn auto bepaald, de gevel van zijn huis zelf kiest en persoonlijke parfums ontwikkeld. Het leven op straat zou er heel wat gevarieerder en uitdagender uitzien. Of hebben we schrik van de kakofonie?

Maak van de beperking een deugd.

Je zou kunnen vermoeden dat iemand met een beperking ontsnapt aan de opgelegde patronen. Van nature doorbreekt zijn ‘anders’ zijn de regels van het spel. Maar niets is minder waar. Onze goegemeente houdt niet van afwijkingen die alles op zijn kop zetten. Of van mensen die enkel out of the box kunnen denken omdat ze ‘outsiders’ zijn. Sinds onze zorg streeft naar kwaliteit en efficientie gaat ze steeds meer normaliseren ipv de afwijking op het patroon toe te laten, laat staan te stimuleren. Zo krijgen we inclusie van de happy few en exclusie van diegene die duurzaam afwijkt!
Daarom proberen we bij Wit.h de voor de hand liggende patronen te ontwijken en zoeken steevast naar andere paden. Zelfs als we hierbij moeten morsen, het is sterker dan ons zelf.

De tentoonstelling 1000 Patronen is slechts een kleine stap. Een zachte publieke verkenning van hoe we patronen kunnen doorbreken en ontrafelen. Maar ook een kleine stap in het zoeken naar verbinding.
Kom zeker af want de beperking zal je deugd doen en ook jou stimuleren om patronen te doorbreken.

Groeten en tot spoedig,
Luc Vandierendonck

Continue reading

de grote oversteek

Wit.h verlaat Overleiestraat 1 en maakt de grote oversteek naar het Jozef Vandaleplein 3 te Kortrijk. Op 23 juni willen we het hoofdstuk Overleie feestelijk afsluiten met een optreden van de huisband The Wild Classical Music Ensemble  en Public Psyche. Iedereen welkom voor een portie straffe muziek, een heerlijk drankje, een nostalgisch moment en een blik voorwaarts …

The Wild Classical Music Ensemble

De grote oversteek

 

 

alle mooie dinge is verdwenen

Salto FestivalSolo dansvoorstelling ‘Alle mooie dinge is verdwene’ van Arnaud Rogard op het Salto festival Menen.  

Wanneer alle mooie dingen verdwenen zijn rest ons misschien alleen verdriet. Een gevoelige danssolo op zoek naar schoonheid in de diepte van ons mens zijn.  In “alle mooie dinge is verdwene” danst Arnaud Rogard zich op de lijn van zijn leven via de onderwereld naar zijn fantastische Isolde. Arnaud Rogard is een veelzijdig kunstenaar met het syndroom van down. Naast zijn beeldend oeuvre opgebouwd uit poëtische tekeningen en fragiele sculpturen debuteerde Arnaud in 2005 als danser. Met een heel eigen fysieke beeldtaal laat hij mentaal “kleine kieren” open. Altijd opnieuw weet hij de toeschouwers te bewegen. Coproductie van Wit.h, de Figuranten en de Spil.

Op vraag van Pol Coussement van Passerelle en CC de Steiger wordt deze dansvoorstelling hernomen op het Saldofestival 17: Salto Menen

Watoo Tattoo Sweat Shop

kunstenfestival Watou WATOO TATTOO SWEAT SHOP

live performance op het kunstenfedstival Watou van 1 juli tot 3 september ’17.

Men kan ons de eenzaamheid niet afnemen.
Zie, drie tafeltjes, drie dichters, drie organisaties dicht bij elkaar aan het werk: Kenny Callens, Ann Cael en Peter Holvoet-Hanssen, vzw Wit.h uit Kortrijk, De Figuranten uit Menen en Het Kapersnest uit Antwerpen. Zet u erbij, dit is een ontmoeting in de eenzaamheid. De Vrijhaven heeft een aanlegsteiger voor de ‘alleenzamen’. Eenzaamheid wordt hier gebruikt als een kracht om mensen te ontmoeten. De uitwisseling van gedachten inspireert de onbevredigbare woordenjagers. Het lijkt alsof u wordt leeggezogen maar er wordt u niets ontnomen. Integendeel, wie deze intieme werkplaats bezoekt en beluistert, stapt als een ander mens naar buiten. Poëzie wordt hier niet geconsumeerd, de naakte confrontatie wordt als een tattoo in de hersenpan aangebracht. De eenzaamheid neemt af door de poëzie.

‘Al lijken we ver, bij elkaar zijn we dichter.’
Wie de Vrijhaven bezoekt, krijgt een men-tale print mee naar huis, een onvergetelijke WATOO TATTOO, een vuurtoren van taal.
‘Vrijhaven’ bevindt zich in Het Land van Music-Hall, in kaart gebracht door Peter Holvoet-Hanssen en door tekenaar Brecht Evens onnavolgbaar tot leven gebracht in een vouwbare schatkaart: ‘Wereld van de Poëzie in kaart’.

Kunstenfestival Watou

Wolk van de Zwarte God
Peter Holvoet-Hanssen

het regent op Watou
in de verte roept een pauw
‘Claus! Claus!’
en iedereen is moe

het blaft en het waait
stap over de stormgrens
een man in pyjama
loopt zijn voordeur achterna

dan zwaluwt de kerk
hier drinkt Gerrit op de hoek
daar zinkt Eddy in het gras
gedichten doe de luiken toe

zing van het korreltje zand
en bevlieg het dodenland
hop dans duivencirkels tien
de weg is anders dan voorzien

‘Life in Patterns’

Sinksen Kortrijk‘Life in Patterns’, video loop performance, 2017 vitrine Jozef Vandaleplein 3 Kortrijk

Messieurs Delmotte & Jan Goris (°1967 / Brussel & °1968 / Turnhout)

De kunstenaar Eric Delmotte, bekend om zijn beeldende acrobatieën en performances, opereert als ‘Messieurs Delmotte’, een meervoudig personage. Zijn performances en video’s getuigen dan ook van de vele verschillende ‘Delmottes’. Zijn acties zijn soms hevige dadaïstische nonsens, dan weer groteske pathetiek, maar altijd authentiek.
Jan Goris is een vaste waarde binnen Theater Stap, een professioneel theatergezelschap dat voorstellingen maakt waarin mensen met een mentale beperking centraal staan. Hij debuteerde als Dracula, kapitein/tamboer-majoor in Woyzeck en gemene killer in de gedaante van Roberto Zucco. Van moppentapper in Theater Stap Airshow tot duivel in En waar de sterre bleef stille staan.
Voor 1000 Patronen doken ze samen op in de stad om af te rekenen met de voorspelbaarheid van alledaagse patronen. Een video vol tragi-komische, licht anarchistische grappen en grollen…

Sinksen KortrijkRien Coorevits (° 1995 / Otegem)

‘Life in Patterns’, 2017, robottekening op papier. Performance 4 & 5 juni op Overleiestraat 1 Kortrijk.

 Rien Coorevits volgde tussen 2014 en 2016 de opleiding Grafisch Ontwerp aan LUCA School of Arts Gent en thans volgt hij een opleiding Grafische Media. Vier maanden lang werkte hij in aanloop van dit project samen met een robot. Het doel van deze zoektocht was op een onconventionele manier creativiteit op te wekken en om te zetten in abstracte patronen. Het resultaat is een eigenwijze machine die de graficus vervangt en haar eigen wereld tekent op papier. Een robottekenaar-actie die ongetwijfeld de nieuwsgierigheid van de bezoeker prikkelt.

… aarzelend: “JA”

Het Verhoor‘DE ENIGE MISDAAD DIE WERD BEGAAN IS DE LEUGEN VAN DE KUNST’*

– José en Andre staan op en knikken aarzelend: “JA”

Aanklacht:
“Schuldig te willen leven voor de dingen die niet zijn, voor het willen tonen van het ontoonbare, het willen zeggen van het onzegbare, het willen laten voelen van het onvoelbare. Enfin, schuldig aan het leven.”

Internering?

Toen ik voor het eerst aanwezig was op een rechtszaak in het justitiepaleis van Antwerpen op uitnodiging voor een artistiek project,  herinnerde ik me een populaire tv advocatenserie uit de jaren zeventig van de vorige eeuw: ‘Beschuldigde sta op’. Als tiener zaten we voor de buis met een krop in de keel wachtend op de uitspraak van de jury en de televisierechter.
‘Internering’ was toen de ergste straf, al begreep ik niet precies waarom. Intussen weet ik dat tot op vandaag het niet prettig verblijven is in onze psychiatrie. Wie is de patiënt? Wie moet er beschermd worden tegen wie?

Naar de gevangenis?

Vandaag is de aandacht voor het drama in de ‘paleizen’ van recht en onrecht, nog steeds erg groot. 
Heel wat mensen volgen de stand van zaken in lopende assisenzaken, waarin advocaten soms uitgroeien tot ware media figuren. Of een leraar Nederlands die ik ken bijt zich vast in een regionale moordzaak. Hij kent alle details en doet niets liever dan zijn les opschorten om mijmerend het proces over te doen. Ze hebben de ware schuldige nooit ontmaskerd!
De rechters kregen toen nog niet openbaar het verwijt ‘wereldvreemd’ te zijn wat ik niet kan bevestigen. Maar t’ is toch wennen wanneer je voor het eerst in contact komt met de wereld van justitie. Ik heb mensen gekend die ondanks hun verstandelijke handicap toch in de gevangenis terecht kwamen. Je kunt het niet voorstellen!!!

‘Het Verhoor’, publicatie van André Wostijn & José Vandenbroucke

Het artistieke duo José Vandenbroucke en Andre Wostijn, koosnaam: ‘JA’, schrijven sinds 2003 aan hun artistiek verhaal. Eenmaal fungeren ze als schrijvers, dan weer als grafiekers, soms als cineasten, beeldbouwers of als performers.
Lees verder over hun aanvaring met  justitie!

Continue reading

Een nieuwe Haven?

museum aan de overkantMuseum aan de overkant*

Na 8 jaar werken en tentoonstellen op de fantastische buurt Overleie te Kortrijk, zoekt Wit.h een nieuwe haven. Op zoek naar een aanlegkade voor kunstenaars (met een beperking). Op zoek naar de ideale plek waar marktwerking, winstbejag, helse competitie en platte consumptie geen voet aan wal krijgen. We houden jullie op de hoogte.

totaal witte kamer

Laten wij nog eenmaal de kamer wit maken
nog eenmaal de totaal witte kamer, jij, ik

dit zal geen tijd sparen, maar nog eenmaal
de kamer wit maken, nu, nooit meer later

en dat wij dan bijna het volmaakte napraten
alsof het gedrukt staat, witter dan leesbaar

dus nog eenmaal die kamer, de voor altijd totale
zoals wij er lagen, liggen, liggen blijven
witter dan, samen –

Gerrit Kouwenaar

* Wit.h Museum aan de Overkant.
Aan de andere oever van de hedendaagse kunststroom ligt Wit.h: een aanlegkade voor kunstenaars (met een beperking). Daar aan de overkant ligt de ideale plek waar marktwerking, winstbejag, helse competitie en platte consumptie geen voet aan wal krijgen.
Door zijn mobiliteit stelt het Museum aan de Overkant het museum als instituut ter discussie. Het is niet onaantastbaar; het vervelt en vindt zichzelf steeds opnieuw en elders uit. Op publieke zowel als private plekken zet Wit.h tentoonstellingen neer, “à la carte”.
Aan de overkant wordt er steeds in dialoog gewerkt, op maat van het individu en zijn context. Wit.h reflecteert en communiceert analoog en digitaal en heeft bovendien een internationaal gerichte mediatheek en museumshop.