De Commentator

De Commentator

Klaus Compagnie is een geboren commentator. De drang om zijn zegje te doen over het reilen en zeilen van onze wereld is groot. Hij houdt geen blad voor de mond: rechttoe rechtaan en niet zonder humor schuwt hij evenmin het groteske. Maar steeds ligt er een bezorgdheid aan de basis.
In het kader van het Bloedtestproject nodigt Wit.h Klaus uit om samen te werken met Elisia Poelman, masterstudent aan de opleiding schilderkunst aan LUCA/School of Arts Gent. En daar heeft Compagnie wel oren naar.

Schilderen met een mening

Klaus Compagnie heeft een heel particuliere kijk op de samenleving en heeft een mening over hoe de perfecte en imperfecte mens in de wereld staat. Elisia Poelman schildert haar eigen wereld, de spullen die haar omringen. Reeds sedert april werken beide kunstenaars een dag per week samen in Museum dr. Guislain. Stap voor stap laven ze zich aan elkaar. En zeggen dat de begeestering er al was van de eerste dag!

Met gemeenschappelijk teken- en schilderwerk zal het duo inhaken op het thema Bloedtest. En bovendien buiten de lijntjes gekleurd en gedacht Info Bloedtest

Wordt vervolgd.

Info Klaus Compagnie

En Up & Down

En Up & Down

Woensdag 13 juni ’18 om 20.00u tonen we vijf kortfilms over en met personen met een beperking.
Het wordt een boeiende avond die je echt niet mag missen. Met humor, emotie, ernst en fantastische verhalen. Alle films worden op een unieke manier ingeleid.

Ism Budascoop en VIVES hogeschool Kortrijk. Vooraf inschrijven €7,- aan de deur €9,- (stuur kortfilm + jou naam naar: inschrijvingen@vzwwith.org)

info: Budascoop + Wit.h

 

De Kortfilms:

Downside Up (Peter Ghesquière)
Na de dood in de Hemel (Thomas Baert en Lukas Bossuyt)
De code van Lode (Marieke Vandecasteele)
Life in Patterns (Ms Delmottes)
Why Not? (SPACE students Vives)

 

De wereld verbeteren, daar draait het om.

De wereld verbeteren daar draait het om.

Er zijn van die kunstenaars die niet de begane paden bewandelen. Aan één traditionele discipline is er alvast geen nood bij Elias De Brauw en Karel Verhoeven. Beide kunstenaars zijn avonturiers; ze bewegen zich maar al te graag in de publieke ruimte. En die ruimte is net hun werkterrein.
De wereld verbeteren, daar draait het om bij Elias de Brauw. Welk medium hij ook gebruikt, steeds staat het in dienst van deze wens. Het werk van Karel Verhoeven handelt over ruimte. Hij maakt sculpturen in de publieke ruimte: plekken voor reflectie, waar zonodig beeld, klank en woord elkaar kruisen. Maar deze keer kiest Karel, samen met Elias, voor een ruimte in beweging, jawel, een mobiel werkterrein.

On the road

Toen Karel en Elias destijds bij toeval ontdekten dat hun beider wortels in dezelfde buurt –
Lourdes in Oostakker – liggen, was de drang om samen terug te keren naar de heimat heel groot. Tijdens een korte residentie in Oostakker werkten ze aan een scenario voor een beeldverhaal. Echter, ook dat plan trad in beweging.
Van het een komt het ander. Hun artistieke honger drijft hen thans naar het echte, Franse Lourdes! En ziedaar, samen stappen ze de camper in, volgestouwd met wensen, vragen over een mensbeeld waaraan gesleuteld moet worden, en al evenveel ruimte voor ontmoeting en creatie. Een heuse roadtrip die gestalte zal krijgen in een roadmovie. Twee bezorgde, kritische kunstenmakers trekken met een gezond vleugje anarchie het land uit.
Zowel als persoon als in hun kunstenaarsbestaan zijn beide de gedroomde partners on the road, helemaal klaar om ons te verrassen en de wereld op ontegensprekelijke wijze te verbeteren!

Lourdes (B.) – Lourdes (Fr.)

Zaterdag 26 mei vertrekken ze vanuit Lourdes in Oostakker nabij Gent naar het verre Lourdes in het zuiden van Frankrijk. Via nationale wegen en pelgrimsroutes verkennen ze Frankrijk om pas een week later terug af te zakken. Via hun video dagboek kunnen we hun wedervaren volgen. Wordt vervolgd.

Lost Paradise

Lost Paradise

Maar als het moet, zal ik liegen. Ik zal alles doen om mijn doel te bereiken. Koste wat het kost. Ik verdedig ten allen tijde mijn eigen belang. Ik moet. Ik ben de zoon van mijn vader, maar niet mijn vader. Hij werkte voor een appel en een ei. Uitgebuit door iedereen. Voedsel van de eerste orde. Niet meer dan mos en gras. Niet eens een paddenstoel. Ik heb mij opgewerkt tot de vierde orde. De orde van de witte haai, de condor, de ijsbeer, de panter en de leeuw. (Uit: Lost Paradise ©De Figuranten)

Ik speel de slechte zoon

Het is reeds lang een droom van Arnaud Rogard om mee te spelen in een theater. Na de dansvoorstelling ‘Le Sacre du Printemps’ en zijn solo danswerk ‘Alle mooie dinge is verdwenen’ krijgt hij nu de kans om dit  nieuw medium onder de knie te krijgen. Arnaud werkt hiervoor in duo samen met acteur/regisseur Jens Platteau in coproductie met de Figuranten Menen.
Het is niet eenvoudig om als persoon met een beperking te integreren in een grotere groep spelers. Opboksen tegen de snelheid van de communicatie, de onmeetbaarheid van de ruimte en de dominante cultuur van de anderen werkt niet bepaald stimulerend. Het vraagt van iedereen heel wat inspanning.
Maar zoals Arnaud het zelf verwoord: “het is maar spelen hé, en ik speel de zoon die sterft”.

Madworld festival

Arnaud Rogard speelt in Lost Paradise tijdens het Madworldfestival van de Figuranten Menen.
Tickets vooraf reserveren via deze link: info en tickets

Vrijdag 25 mei ’18 om 19.30
Zaterdag 26 mei ’18 om 19.30
Zondag 27 mei ’18 om 10.30

Bij de Figuranten: Wervikstraat 209 Menen.

 

YouYou op Sinksen Kortrijk

‘YouYou’

misschien was je zondag ll tijdens het Sinksen feest te Kortrijk getuige van het optreden van de Brusselse YOUYOU groep. Je hoorde een wervelwind van klanken die alle teruggaan op een eeuwenoud gebruik, met name de ‘youyou’.

Een trilkreet

in zijn oorspronkelijke vorm wordt deze trilkreet door vrouwen uit Afrika en het Midden-Oosten geuit om uitdrukking te geven aan vreugde bij huwelijken en feestelijke gebeurtenissen. Maar soms komt de kreet ook voor bij begrafenissen van ongehuwden en martelaren, aangezien het geloof wil dat deze overledenen rechtstreeks naar de hemel gaan.

Erfgoed

Het opzet is om kunst te maken waarbij erfgoed nieuwe betekenissen en toepassingen kent. Zo wordt deze vreugdekreet, naargelang de regionale herkomst ‘Zagharit, kululu, tsahalulim, irrintzi, etc genoemd, een hedendaagse performance.
Stemkunstenares Myriam Van Imschoot maakte hier mee reeds twee voorstellingen.

Continue reading

Oorverwennerijen tijdens de Sinksen feesten Kortrijk

Oorverwennerijen

Middenin de uitbundigheid van de SINKSEN feesten te Kortrijk, kom je op het Vandaleplein in een oase van verademing terecht.
Sinds 2017 heeft Wit.h een residentie op dit plein. Tijdens de feesten zijn we backstage voor de muzikanten.

 

De titel Oorverwennerijen is voor zondag 20 mei letterlijk op zijn plaats. De performance Youyouyou, een productie van de Pianofabriek Brussel, werd door Wit.h uitgenodigd.
Hier onder vind je het volledige programma  op het Jozef Vandaleplein

11u30 – move 50+
danst op Ravel’s Bolero

12u00 – F-Fun
hoornensemble

13u15 – move 50+
danst op Ravel’s Bolero

13u45 – La Vie en Rose
Frans chanson door Sabien Lesage, Chilo Vanlerberghe & koor

14u30 – Youyouyou
vreugdekreet uit het Midden-Oosten en Afrika

15u00 – Plaisir d’amour
operette-aria’s door Amuse-gueules en The Chamber Players

16u00 – La Vie en Rose
Frans chanson door Sabien Lesage, Chilo Vanlerberghe & koor

16u45 – Youyouyou
vreugdekreet uit het Midden-Oosten en Afrika

17u00 – Plaisir d’amour
operette-aria’s door Amuse-gueules en The Chamber Players

19u00 – Isabelle et les Jean
Frans chanson

20u30 – Lyrondell
folk

22u00 – De Blauwe Nood
jazz

Wit.h en Vonder vzw dankt u voor uw bezoek en wenst u
een aangenaam muzikaal verpozen op het Vandaleplein.

YOU YOU YOU

Is een handicap of beperking cultuur gebonden?

Het behoort tot de interesses van Wit.h. Wat is de oorzaak dat in voorzieningen voor personen met een beperking in Vlaanderen zo weinig mensen verblijven met een allochtone voorgeschiedenis? Hoe kijken we in diverse culturen naar personen met het syndroom van down? Hoe gaan we wereldwijd om met gelijkwaardigheid, inclusie, respect tav mensen met een handicap?
Vorig jaar leerden we de onweerstaanbare kunstenares Ntiense Eno Amooquaye (Londen) kennen tijdens de tentoonstelling 1000 Patronen in Texture Kortrijk en de close achterban van Wit.h kent natuurlijk Linh Pham, zangeres met Vietnamese roots van onze eigenste Wild Classical Music Ensemble. Zijn ze de uitzonderingen die de weg naar de zorg en de cultuur gevonden hebben. Is dit een (gelukkig) toeval?

Participatie

Wit.h heeft niet de ambitie om een project te organiseren omtrent deze problematiek maar zoekt eerder naar antwoorden binnen de artistieke praktijk.
Eerder toevallig kwam Myriam Van Imschoot op ons pad met het project HELfel waarin vrouwen met heel diverse achtergronden een stem performance creëerden.
De unieke kans om deze groep vrouwen te leren kennen konden we niet laten liggen. Misschien brengen ze ook wat antwoorden mee?

YouYouYou

Myriam Van Imschoot werkt sinds 2014 aan een reeks performances rond de youyou vreugdeskreet of de zagharit, de bijzondere met keel of mond gemoduleerde trilklanken die wereldwijd te horen zijn op huwelijken en andere feestelijke gelegenheden. Een unieke groep  12 vrouwen met de meest diverse achtergrond,  werkten tijdens een intensieve reeks ateliers aan een  voorstelling. Op uitnodiging van Wit.h komt deze Brusselse youyou groep performen op het Jozef Vandaeleplein. Ze vormen samen een zinderende klanksculptuur, kom het meevoelen! Dit is een productie van Pianofabriek Brussel.

Meer info: you you you

Colloquium in het Minnehuis

Een professioneel en diepgaand gesprek.

Wit.h is ooit ontstaan uit een netwerk van initiatieven omtrent kunst met personen met een beperking. Heel wat van die diensten organiseren een kunstatelier waar personen met artistieke goesting  de kans krijgen zich te ontwikkelen.

De begeleiders van deze ateliers (coaches, mentoren, … ) spelen een belangrijke rol in de samenwerking en de ontwikkeling. Wit.h gaat dan ook noodzakelijkerwijs met hen in dialoog. Doel is kennis, ervaring, methodieken en ideeën uit te wisselen  en de vinger aan de artistieke pols te houden. Soms moet hierbij de grens van de goedmenende zorgvoorziening in vraag gesteld worden.

Naast talrijke informele ontmoetingen organiseren Wit.h twee maal per jaar een officieel colloquium. Telkens op een andere bijzondere plek.

Het Minnehuis

Op 8 mei trekken we hiervoor naar het Minnehuis in Wervik. Dit is het artistiek atelier van vzw Vondels en dit voorjaar gasthuis van het colloquium.
Programma:
vanaf 09.30u: onthaal
10.00u – 11.00u: tendenzen in de kunst en de zorg en mogelijke invloeden op de ontwikkeling van het kunstatelier voor personen met een beperking, door Wit.h.
11.00u – 12.30u: Dominique Beun en Christoph Bruneel  stellen hun artistiek boekproject voor. Een uniek voorbeeld van verbinding.
12.30u – 13.30u: maaltijd bereid door het Minnehuis
13.30u – 15.30u: actieve rondleiding + dialoog met begeleiders en kunstenaars/deelnemers van het Minnehuis. Discussie ahv stellingen.

 Verbinding krijgt een centrale rol

De ganse dag staat ‘verbinding’ centraal.
Sociaalartistiek werk is geëvolueerd van het wrikken aan de rand in de marge, denk aan de befaamde ‘outsider art’, naar een centrale kunstenfunctie: participatie.
We bespreken hoe steeds meer beeldende kunstenaars  collectieven en teams opzetten. Hoe belangrijk samenwerking wordt ifv artistieke processen en producten.
We bespreken ook hoe in onze sector  meer multidisciplinair kan gewerkt worden en hoe de grenzen van de disciplines te verleggen.
De interactie  tussen kunst en welzijn is een dagelijkse realiteit maar er zijn ook verbanden mogelijk met buurtwerk,  onderwijs, wetenschap, politiek en ecologie. Samenwerken tussen cultuur en welzijn heeft heel veel uitdagingen en mogelijkheden. Een meer bewuste en doelgerichte methodische werking schept meer kansen voor de kunstenaars met een beperking.

Info expeditie Bloedtest: www.bloedtest.org

Een man – Twee levens!

Leven één: achter de zetel.

De meesten onder ons kennen enkel het tweede deel van Sylvains leven in hotel de Bolster, een voorziening voor personen met een beperking.
Ervoor echter leefde hij in een klein dorpje met slechts vijf families. Op de leeftijd van vijf jaar loopt er iets verkeerd in zijn leven, wat precies weten we niet. Dat ‘manneke’, zo noemden men hem, was niet gelijk de andere kinderen. Sylvain ging niet naar school en niemand kwam bij hem thuis over de vloer. Behalve voor de postbode en de bakker leefde hij verstopt achter de zetel. Sylvain bestond niet.
Zijn ouders leefden met de schrik dat ‘ze’ hun ‘manneken’  wilden colloqueren. Of Sylvain ongelukkig was weten we niet. Maar hij zorgde zeker goed voor zijn kippen, …

Leven twee: een overgang

Na de dood van zijn ouders bleef een buurman nog zeven maanden Sylvain ondersteunen. In die tijd heeft hij het ganse huis geverfd.
Toen dit niet meer haalbaar bleek verhuisde Sylvain naar de zorgvoorziening Mariaheem in Zwalm. Stap voor stap leidden de begeleiders hem naar het gewone leven. Hij leerde stromend water gebruiken, spaghetti eten, op reis gaan, en hij werd een publiekslieveling.

In de voorziening  leert hij ook de artistiek begeleider Jan Geldhof kennen die een tweede wereld voor hem opent. Sylvain leert werken met verf en houtskool.  Jan en deze enthousiaste nieuwe omgeving staan versteld van zijn vormtaal. De vraag of zijn figuren met lange rokken en vale gezichten een link vormen met zijn eerste leven blijft onbeantwoord. Sylvain geniet, maar heeft geen commentaar.

Leven twee: aan de overkant

Via Jan leert Sylvain kunstenaar Filip Vandenbergh kennen. Ze stellen samen tentoon bij Croxhapox Gent en smeden een artistieke vriendschap for ever. In een brief aan Sylvain (die hij nooit zal lezen) geeft Filip hem de raad te focussen op zijn leven en zijn kunst daar aan de overkant, waar kunst zichzelf kan zijn zonder netwerken, markten, collectioneurs, en opdringerige promotoren.

Wanneer hij 80 jaar wordt tonen we bij Wit.h het overzicht van zijn oeuvre.

Het leven van een kat.

Sylvain heeft het leven van een kat, zegt zijn bewindvoerder. Sylvain overleeft alles. Ooit was hij zo ziek dat euthanasie overwogen werd. En zie, hij is intussen 85 jaar geworden en laat zich als een koning door het leven leiden.
Chapeau aan de samenleving die deze zorg kan garanderen!

We zijn vast van plan zijn oeuvre in leven te houden voor het nageslacht.
Recente video bij de overdracht van het oeuvre: Sylvain naar Guislain

Meer info expeditie Bloedtest: www.bloedtest.org