de grote oversteek

Wit.h verlaat Overleiestraat 1 en maakt de grote oversteek naar het Jozef Vandaleplein 3 te Kortrijk. Op 23 juni willen we het hoofdstuk Overleie feestelijk afsluiten met een optreden van de huisband The Wild Classical Music Ensemble  en Public Psyche. Iedereen welkom voor een portie straffe muziek, een heerlijk drankje, een nostalgisch moment en een blik voorwaarts …

The Wild Classical Music Ensemble

De grote oversteek

 

 

alle mooie dinge is verdwenen

Salto FestivalSolo dansvoorstelling ‘Alle mooie dinge is verdwene’ van Arnaud Rogard op het Salto festival Menen.  

Wanneer alle mooie dingen verdwenen zijn rest ons misschien alleen verdriet. Een gevoelige danssolo op zoek naar schoonheid in de diepte van ons mens zijn.  In “alle mooie dinge is verdwene” danst Arnaud Rogard zich op de lijn van zijn leven via de onderwereld naar zijn fantastische Isolde. Arnaud Rogard is een veelzijdig kunstenaar met het syndroom van down. Naast zijn beeldend oeuvre opgebouwd uit poëtische tekeningen en fragiele sculpturen debuteerde Arnaud in 2005 als danser. Met een heel eigen fysieke beeldtaal laat hij mentaal “kleine kieren” open. Altijd opnieuw weet hij de toeschouwers te bewegen. Coproductie van Wit.h, de Figuranten en de Spil.

Op vraag van Pol Coussement van Passerelle en CC de Steiger wordt deze dansvoorstelling hernomen op het Saldofestival 17: Salto Menen

Watoo Tattoo Sweat Shop

kunstenfestival Watou WATOO TATTOO SWEAT SHOP

live performance op het kunstenfedstival Watou van 1 juli tot 3 september ’17.

Men kan ons de eenzaamheid niet afnemen.
Zie, drie tafeltjes, drie dichters, drie organisaties dicht bij elkaar aan het werk: Kenny Callens, Ann Cael en Peter Holvoet-Hanssen, vzw Wit.h uit Kortrijk, De Figuranten uit Menen en Het Kapersnest uit Antwerpen. Zet u erbij, dit is een ontmoeting in de eenzaamheid. De Vrijhaven heeft een aanlegsteiger voor de ‘alleenzamen’. Eenzaamheid wordt hier gebruikt als een kracht om mensen te ontmoeten. De uitwisseling van gedachten inspireert de onbevredigbare woordenjagers. Het lijkt alsof u wordt leeggezogen maar er wordt u niets ontnomen. Integendeel, wie deze intieme werkplaats bezoekt en beluistert, stapt als een ander mens naar buiten. Poëzie wordt hier niet geconsumeerd, de naakte confrontatie wordt als een tattoo in de hersenpan aangebracht. De eenzaamheid neemt af door de poëzie.

‘Al lijken we ver, bij elkaar zijn we dichter.’
Wie de Vrijhaven bezoekt, krijgt een men-tale print mee naar huis, een onvergetelijke WATOO TATTOO, een vuurtoren van taal.
‘Vrijhaven’ bevindt zich in Het Land van Music-Hall, in kaart gebracht door Peter Holvoet-Hanssen en door tekenaar Brecht Evens onnavolgbaar tot leven gebracht in een vouwbare schatkaart: ‘Wereld van de Poëzie in kaart’.

Kunstenfestival Watou

Wolk van de Zwarte God
Peter Holvoet-Hanssen

het regent op Watou
in de verte roept een pauw
‘Claus! Claus!’
en iedereen is moe

het blaft en het waait
stap over de stormgrens
een man in pyjama
loopt zijn voordeur achterna

dan zwaluwt de kerk
hier drinkt Gerrit op de hoek
daar zinkt Eddy in het gras
gedichten doe de luiken toe

zing van het korreltje zand
en bevlieg het dodenland
hop dans duivencirkels tien
de weg is anders dan voorzien

‘Life in Patterns’

Sinksen Kortrijk‘Life in Patterns’, video loop performance, 2017 vitrine Jozef Vandaleplein 3 Kortrijk

Messieurs Delmotte & Jan Goris (°1967 / Brussel & °1968 / Turnhout)

De kunstenaar Eric Delmotte, bekend om zijn beeldende acrobatieën en performances, opereert als ‘Messieurs Delmotte’, een meervoudig personage. Zijn performances en video’s getuigen dan ook van de vele verschillende ‘Delmottes’. Zijn acties zijn soms hevige dadaïstische nonsens, dan weer groteske pathetiek, maar altijd authentiek.
Jan Goris is een vaste waarde binnen Theater Stap, een professioneel theatergezelschap dat voorstellingen maakt waarin mensen met een mentale beperking centraal staan. Hij debuteerde als Dracula, kapitein/tamboer-majoor in Woyzeck en gemene killer in de gedaante van Roberto Zucco. Van moppentapper in Theater Stap Airshow tot duivel in En waar de sterre bleef stille staan.
Voor 1000 Patronen doken ze samen op in de stad om af te rekenen met de voorspelbaarheid van alledaagse patronen. Een video vol tragi-komische, licht anarchistische grappen en grollen…

Sinksen KortrijkRien Coorevits (° 1995 / Otegem)

‘Life in Patterns’, 2017, robottekening op papier. Performance 4 & 5 juni op Overleiestraat 1 Kortrijk.

 Rien Coorevits volgde tussen 2014 en 2016 de opleiding Grafisch Ontwerp aan LUCA School of Arts Gent en thans volgt hij een opleiding Grafische Media. Vier maanden lang werkte hij in aanloop van dit project samen met een robot. Het doel van deze zoektocht was op een onconventionele manier creativiteit op te wekken en om te zetten in abstracte patronen. Het resultaat is een eigenwijze machine die de graficus vervangt en haar eigen wereld tekent op papier. Een robottekenaar-actie die ongetwijfeld de nieuwsgierigheid van de bezoeker prikkelt.

… aarzelend: “JA”

Het Verhoor‘DE ENIGE MISDAAD DIE WERD BEGAAN IS DE LEUGEN VAN DE KUNST’*

– José en Andre staan op en knikken aarzelend: “JA”

Aanklacht:
“Schuldig te willen leven voor de dingen die niet zijn, voor het willen tonen van het ontoonbare, het willen zeggen van het onzegbare, het willen laten voelen van het onvoelbare. Enfin, schuldig aan het leven.”

Internering?

Toen ik voor het eerst aanwezig was op een rechtszaak in het justitiepaleis van Antwerpen op uitnodiging voor een artistiek project,  herinnerde ik me een populaire tv advocatenserie uit de jaren zeventig van de vorige eeuw: ‘Beschuldigde sta op’. Als tiener zaten we voor de buis met een krop in de keel wachtend op de uitspraak van de jury en de televisierechter.
‘Internering’ was toen de ergste straf, al begreep ik niet precies waarom. Intussen weet ik dat tot op vandaag het niet prettig verblijven is in onze psychiatrie. Wie is de patiënt? Wie moet er beschermd worden tegen wie?

Naar de gevangenis?

Vandaag is de aandacht voor het drama in de ‘paleizen’ van recht en onrecht, nog steeds erg groot. 
Heel wat mensen volgen de stand van zaken in lopende assisenzaken, waarin advocaten soms uitgroeien tot ware media figuren. Of een leraar Nederlands die ik ken bijt zich vast in een regionale moordzaak. Hij kent alle details en doet niets liever dan zijn les opschorten om mijmerend het proces over te doen. Ze hebben de ware schuldige nooit ontmaskerd!
De rechters kregen toen nog niet openbaar het verwijt ‘wereldvreemd’ te zijn wat ik niet kan bevestigen. Maar t’ is toch wennen wanneer je voor het eerst in contact komt met de wereld van justitie. Ik heb mensen gekend die ondanks hun verstandelijke handicap toch in de gevangenis terecht kwamen. Je kunt het niet voorstellen!!!

‘Het Verhoor’, publicatie van André Wostijn & José Vandenbroucke

Het artistieke duo José Vandenbroucke en Andre Wostijn, koosnaam: ‘JA’, schrijven sinds 2003 aan hun artistiek verhaal. Eenmaal fungeren ze als schrijvers, dan weer als grafiekers, soms als cineasten, beeldbouwers of als performers.
Lees verder over hun aanvaring met  justitie!

Continue reading

Een nieuwe Haven?

museum aan de overkantMuseum aan de overkant*

Na 8 jaar werken en tentoonstellen op de fantastische buurt Overleie te Kortrijk, zoekt Wit.h een nieuwe haven. Op zoek naar een aanlegkade voor kunstenaars (met een beperking). Op zoek naar de ideale plek waar marktwerking, winstbejag, helse competitie en platte consumptie geen voet aan wal krijgen. We houden jullie op de hoogte.

totaal witte kamer

Laten wij nog eenmaal de kamer wit maken
nog eenmaal de totaal witte kamer, jij, ik

dit zal geen tijd sparen, maar nog eenmaal
de kamer wit maken, nu, nooit meer later

en dat wij dan bijna het volmaakte napraten
alsof het gedrukt staat, witter dan leesbaar

dus nog eenmaal die kamer, de voor altijd totale
zoals wij er lagen, liggen, liggen blijven
witter dan, samen –

Gerrit Kouwenaar

* Wit.h Museum aan de Overkant.
Aan de andere oever van de hedendaagse kunststroom ligt Wit.h: een aanlegkade voor kunstenaars (met een beperking). Daar aan de overkant ligt de ideale plek waar marktwerking, winstbejag, helse competitie en platte consumptie geen voet aan wal krijgen.
Door zijn mobiliteit stelt het Museum aan de Overkant het museum als instituut ter discussie. Het is niet onaantastbaar; het vervelt en vindt zichzelf steeds opnieuw en elders uit. Op publieke zowel als private plekken zet Wit.h tentoonstellingen neer, “à la carte”.
Aan de overkant wordt er steeds in dialoog gewerkt, op maat van het individu en zijn context. Wit.h reflecteert en communiceert analoog en digitaal en heeft bovendien een internationaal gerichte mediatheek en museumshop.

De sleutels, waar zijn ze?

de codeDe sleutels zijn zoek

Voor velen herkenbaar en rot vervelend. Je moet snel ergens heen en nergens zijn je sleutels te bespeuren. Huissleutels, autosleutels, sleutels van de kassa, precies of die zaken leiden een eigen leven. Zorgvuldige mensen zijn secuur in het opbergen van hun sleutels. Ze bedenken een vaste plek waar ze de sleutelbos bergen. Ik ken zelfs iemand die zijn sleutels steevast altijd in dezelfde broekzak stopt. Deze moet dan ook regelmatig versteld worden. Ben jaloers op hen, want zelf behoor ik helaas tot diegene die eigenaar zijn van verdwenen sleutels.

Touwtjes uit de brievenbus

Sleutels dienen om ons te beveiligen. Ze moeten samen met ‘het slot’ onszelf en de dingen die we graag zien verdedigen. Achter slot en grendel zitten onze spullen en wij zelf veilig geborgen.
Jammer dat er vandaag zo weinig vertrouwen is in elkaar. De Nederlandse schrijver Jan Terlouw mijmerde onlangs nog op tv over zijn kindertijd waar uit de brievenbussen touwtjes gingen met  de sleutel aan van het huis. Iedereen kon in feite binnen, dit was geen punt! Nu is dit ondenkbaar. Helaas stel ik vast dat niet alleen spullen opgesloten zijn maar vandaag vooral de mensen zelf.

De beste inbrekers

De beste inbrekers die ik met Wit.h leerde kennen zijn de pedagogen, de opvoeders en verplegers. Zij gaan dagelijks op zoek naar de sleutels. Geen sinecure omdat de sleutels die ze zoeken virtueel zijn en altijd zoek. En Owé het ‘slot’ is meestal een kind of een persoon in moeilijkheden. Opvoeders weten als geen ander dat het slot forceren  geen zin heeft. Zelfs wanneer men de sleutel gevonden heeft blijkt deze dikwijls zo fragiel dat inbreken onmogelijk wordt. Uit ervaring weten we dat een artistieke benadering soms kan helpen. Vooral wanneer deze niet probeert om de code te kraken maar op een eerlijke open en menswaardige manier een dialoog op gang brengt.

De Code van Lode

‘De code van Lode’ is een artistieke kortfilm gemaakt door Marieke Vandecasteele. Op een geheel eigen wijze toont ze een portret van het gezin waarin ze opgroeide. Dit portret toont in het bijzonder haar broer Lode, die op een unieke wijze zijn  code diep van binnen bewaart.
Film premiere zaterdag 17 december in Budascoop Kortrijk. Om 19.45 u (uitverkocht). Men kan de film aankopen op dvd (met artistieke booklet op basis van het script) door een mailtje te sturen naar info@vzwwith.org met vermelding ‘De code van Lode’.
Trailer:  De Code van Lode

Meer info over de kortfilm ‘De Code van Lode’  klik op continue reading:

Continue reading

Dank je, mama.

Witte Stadik respecteer u

Neen, het klonk helemaal niet melig, de manier waarop kunstenaar Rogard voor het publiek zijn moeder dankte.  Half verscholen achter zijn kunstwerk, ‘de Witte Stad’ en met een zachte zoekende stem, deelde hij de eer van de avond met zijn moeder. Ik heb het in de beeldende kunst niet eerder gezien.

Arnaud is geen doetje, geen moederskindje die zich laat leiden door wat anderen hem influisteren. Integendeel, hij staat voor zijn werk en wijkt zelden af van zijn eigen idee en verbeelding. En dan, op het moment dat het talrijk opgekomen publiek hem  bewierookt , in alle eerlijkheid en met diep respect de aandacht delen. Een kippenvel moment. Zowat alle aanwezigen waren even heel sterk verbonden. Die man heeft ons een bijzonder verhaal te vertellen. Rep je dan ook naar deze unieke tentoonstelling: Arnaud Rogard Solo – ik respecteer u – nog tot 27 november iedere dag van 14.00 tot 18.00 uur bij Wit.h.

Lees hier onder de inleiding op de tentoonstelling door Els Vermeersch

Continue reading

Zonder jou kan ik niet.

Arnaud RogardIk ben een straffe gast.

Hoe veel deugd kan het doen wanneer we een opdracht tot een goed einde brengen. En trots op ons zelf als we weer eens het verschil maken. Maar denken we hierbij niet te snel dat we het aan ons zelf te danken hebben? Geen enkele goeie leider kan zonder een team. Geen enkele straffe kunstenaar kan zonder de ideeën en experimenten van zijn collega’s. Ok, zijn talent is  uitzonderlijk en zijn handschrift misschien  uniek. Maar de mosterd verzamelt hij bij anderen. Ik ben een straffe gast maar zonder jou kan ik niet.

Wij zijn autonoom.

Ik herinner me nog goed de dag dat onze vzw Wit.h, autonoom werd. Eigen subsidies, een plekje binnen de kunsten, en vele felicitaties. We hadden er hard aan gewerkt en talrijke creatieve ideeën ingebracht.
Maar laat ons eerlijk zijn, tegelijk was het een logisch gevolg van vele jaren samen werken met heel diverse mensen en organisaties. Deze ‘afhankelijkheid’ was en is nog steeds onze sterkte.
Bij heel wat kunstenaars die met ons samenwerken kan je er niet om heen dat ze anderen nodig hebben om het leven door te komen. De samenleving noemt ze:  ‘hulpbehoevenden’. Maar de hulp die ze vragen moeten we  op een respectvolle manier beantwoorden. Met speciale aandacht voor hun uitzonderlijke en unieke talenten.
En uiteraard hebben ook zij  recht op de mosterd!!!
Vergis je niet. Wij zijn helemaal niet zo autonoom als we ons zelf wijsmaken. We zijn misschien straffe gasten maar zonder jou kunnen we niet.

Denken met je knie.

Zaterdag 19/11/16 opent bij Wit.h de tentoonstelling Arnaud Rogard solo. We publiceren er ook het boek geschreven door Lara Jakoba Breine. In de tekst omschrijft Lara haar persoonlijke ervaring in de samenwerking met Arnaud Rogard. Doorheen het lezen van het boek ervaar je hoe beide kunstenaars op een fragiele maar erg positieve manier afhankelijk worden van elkaar.

We vroegen Philippe Van Cauteren (Artistiek directeur Smak Gent) het werkstuk na te lezen en  een reactie te formuleren. Philippe schreef een brief  naar Arnaud en Lara. Het werd als voorwoord in het boek opgenomen. “… In een wandeling van woorden en gedachten brengt de tekst van Lara mogelijkheden aan om anders na te denken over de ontmoeting tussen Arnaud Rogard en Lara Breine.  … een kunstenaar moet vooral denken met zijn knie.”
Lara en Arnaud zijn twee straffe kunstenaars maar zonder elkaar kunnen ze niet.

Lees de ganse brief van Philippe Van Cauteren op onderstaande ‘lees meer’ link.

Continue reading