On the road: Lourdes?

on the road naar Lourdes: project met Elias De Brauw en Karel Verhoeven

Tijdens de tweedaagse residentie van Elias De Brauw en Karel Verhoeven in Lourdes Oostakker, die plaatsvond op 30/11 en 1/12 2017, werd aan een scenario voor een beeldverhaal gewerkt. Een film, gefotografeerd in boekvorm.
De wens groeide om dit onafgewerkte project uit te breiden tot een heuse trip naar het Franse Lourdes.

Karel en Ellias

werden door Wit.h in 2016 uitgenodigd omdat beiden opvallend maatschappelijk geëngageerde kunstenaars zijn. Intussen zijn ze binnen Wit.h vaste Compagnon de Route. Pas bij de eerste ontmoeting ontdekten we dat beiden geboren zijn in ‘Lourdes’.  Een deelgemeente van Gent die ze alle twee op jonge leeftijd vaarwel zegden. Ze zijn niet op zoek naar een religieuze ervaring maar eerder naar het verleden in het heden? Hun verbondenheid  en nieuwsgierigheid is de basis voor een  unieke ervaring en collaboratie.

De publieke ruimte als werkterrein

Het project is een onderdeel van een langere samenwerking tussen beide kunstenaars (Models IX), gestoeld op een sterk wederzijds vertrouwen, leergierigheid en begeestering. Dit traject heeft dan ook tot doel de ontwikkeling van Elias De Brauw en Karel Verhoeven hun artistieke oeuvres én hun levenspad  te inspireren.
Overigens beschouwen beide kunstenaars de publieke ruimte – de wereld in zijn fysieke en sociale gedaante – als hun werkterrein. Deze gedachte zet hen op weg om dit buitengewoon kunsttraject te ondernemen.

Roadtrip to Lourdes?

Op 26 mei dit jaar vertrekken ze met een Mercedes Benz richting Lourdes.  Deze bijzondere inclusieve ervaring moet leiden tot een uniek, gezamenlijk kunstwerk in de vorm van een roadtrip die gestalte krijgt in een roadmovie, waarin zijzelf de hoofdrolspelers zijn. Het traject wordt dus in beeld/klank vastgelegd.
Ze werken samen aan een coherent verhaal: het verslag van een buitengewone fysieke en mentale reis. De reis brengt hen  via het pelgrimstraject ‘de Compostella route’ langs kathedraalsteden Reims-Vézelay-Limoges-Bergerac- … en terug.

Meer info over dit project of zoek je contact met wit.h, voeg dan je gegevens toe: Contact

 

Ga je mee: naar Nergens en terug?

Nieuwe bundel: ‘naar Nergens’

De nieuwe bundel van het collectief ‘Vrijhaven’ heet ‘naar Nergens’. Half maart wordt het publiek voorgesteld in het poeziecentrum te Gent. Daarna life voorstelling door Vlaanderen en Nederland. Plan je zelf een activiteit dan is deze literaire performance meer dan de moeite, boeken via luc.vdd@vzwwith.org Een coproductie met De Figuranten Menen

Een lage drempel

Lente 2009 schreven we de Vrijbus in op de openbare weg.
Een stalen blikopener op cultureel en maatschappelijk vlak. Een mobiel vehikel, onafhankelijk, vrij en artistiek strijdvaardig. Deze omgebouwde lijnbus werd een broeinest van creativiteit.
De Vrijbus voer op een verkenningstocht naar nieuwe ideeën om nauw met het publiek samen te werken. Geen consumeerbare theaterproductie maar een unieke belevenis van literaire participatie.
De instapdrempel van de bus zonk tot laag bij de weg zo dat iedereen erop kon, van Oostende over Brussel tot in Frankfurt am Main, en terug.

Aanmeren maar niet opgeven.

Winter 2016 was het logboek compleet en meerden ze definitief aan. De kapitein leverde zijn vaarbewijs in, de bemanning trok aan wal.
Zonder schrijven en spelen geen leven,  enkelen bleven dan maar in Kortrijk rondslenteren. Ze mankeerden hun moederschip en ontmoedigd dwaalden ze af naar het Vandaleplein, en vonden er tijdelijk onderdak.
Tot op een vrije dag, leunend op de drempel van de leegte, groeide de goesting om een Vrijhaven te bouwen.
Vanuit Kortrijk sleurden ze karrenvrachten verbeelding richting Watou en bouwden er eigenhandig, eigenzinnig en eigengereid een aanlegsteiger voor de ‘alleenzamen’. Onder het motto: ‘Al lijken we ver, bij elkaar zijn we dichter’. In de nieuwe Vrijhaven werd het publiek uitgenodigd om de woordenjagers te ontmoeten. Als onuitwisbare tattoo’s prikten ze hun poëzie onderaan de hersenpan van de bezoekers.

Merci Ann, Kenny en Peter

Na de zomer trokken ze verder als grensmensen tot Menen. Er zijn meer figuranten dan spelers in onze samenleving. Hoogtijd voor dialoog. In stilte. In verdriet. Met een roeilied. Op hun waakzame poëzie bouwen ze meerpalen waar de kwetsbaarheid zich kan vastklampen. Even maar, want ze moeten nog door, naar Nergens.

Gegroet,
Luc Vandierendonck. auteurslezingen

Live op kunstenfestival Watou 2017

 

Wat denk jij van deze mens?

Bloedtest
(voordracht Ignaas Devisch bij Vorming Plus maandag 12/02 om 19.30)

Eind 2015 publiceerde Wit.h ism de uitgeverij Ane qui Butine het boek: ‘Moeilijke doorgang/ passage difficile’. Op dat moment verscheen voor het eerst in de nationale pers een discussie over de Bloedtest. Ons gevoel hierbij stond haaks op de beleving van het boekproject. Dit had alles wat een geslaagd project nodig heeft: inclusief, uitdagend thema, tweetalig, kwalitatieve tekeningen, een fantastisch werkproces, camaraderie  voor het leven … . Maar die bloedtest daarentegen? Wat heeft dit te betekenen? Samen met getuigen en kunstenaars gaan we dit jaar op zoek naar antwoorden.

Moeilijke doorgang.

De titel van het boek is niet alleen symbolisch bedoelt. Wie denkt dat de inclusie lukt is er aan voor de moeite. In tegendeel, we krijgen steeds meer de indruk dat de doorgang smaller wordt. Wie met een beperking door het leven moet kan het in een competitieve samenleving zoals we die in Vlaanderen aan het installeren zijn, erg moeilijk krijgen. En dan mag je nog zo’n straf kunstenaar zijn, wie  niet bijdraagt tot de economie kan achteraan aanschuiven, misschien is er nog plaats? Of wil je dit liever niet?

Tekenen is leven

Dat we dit werk opnieuw tonen heeft te maken met de kwaliteit van het werk en met de inhoud. In de reeks erotische tekeningen van Christoph en Dominique herkennen  we hier en daar moederfiguren. Figuren die eruit zien als een soort oermoeders die  op een erg bijzondere wijze baby’s dragen. Want daar begint Bloedtest. Laten we mensen een beperking geboren worden of grijpen we vooraf in? En welke mens hebben we dan voor ogen? http://www.bloedtest.org

 

Een mens, wat mag dat kosten?

Vorming Plus MZW bespreekt de NIP-test:

Vorming plus mzw organiseert een avond met medisch filosoof Ignaas Devisch, over persoonlijke vrijheid en medische vooruitgang. Hij begeeft zich zo op het veld van de impact van technologie, bijvoorbeeld de NIP-test, op ons mensbeeld en onze waarden en normen. Op 12 februari om 19.30u info en inschrijven hier: NIPT

De BLOED-test

Onder de titel Bloedtest werkt Wit.h momenteel samen met museum dr. Guislain aan een soort opera. Het thema inspireert zich op de NIP-test en bevraagd ons mensbeeld in de toekomst. Bijvoorbeeld waarom weet niemand wat een minister of burgemeester kost aan de samenleving maar van een persoon met het syndroom van Down werd het al meerdere malen berekend. In samenwerking met Buda Kunstencentrum, de Figuranten, Luca School of Arts, UGent, Gezinsbond en Vorming Plus.

De NIP-test

De NIP-test is een niet-invasieve prenatale test waarmee onder andere de aandoening trisomie 21 (Down Syndroom) kan worden opgespoord. Ze kan vroeg in de zwangerschap uitgevoerd worden en is de kans op een miskraam kleiner in vergelijking met andere prenatale testen.
De NIPT en het maatschappelijke debat er rond illustreert hoe technologische vooruitgang ons confronteert met nieuwe verantwoordelijkheden en ethische vraagstukken. Kunnen toekomstige ouders autonoom beslissen hoe ze handelen naargelang een bepaald testresultaat? Willen we alle imperfecties de wereld uit indien we daar de mogelijkheid toe hebben?

 

 

De binnenkant van Erfgoed

Stad in de Stad

De stad vertelt iets over de wereld. In Brugge worden we steevast gekatapulteerd in de wereld van eeuwen terug. Een halve waarheid echter. Stap naar het Belfort, de hotspot van het historische Brugge, en vergewis je.

De binnenkant

De deur van de rechter hallezaal, de Jan Garemijnzaal, gaapt en wekt meteen de aandacht. Het is niet meer dan normaal dat jouw honger naar de binnenkant van het erfgoed je naar binnen lokt. Maar er staat meer te gebeuren. Tegen het prachtige, authentieke kader van de Garemijnzaal nagelen vier audio-visuele presentaties je aan de grond. Een onverwachte, fascinerende universele stad ontplooit zich er binnen de beslotenheid en donkerte van de oude stad.
Je neemt een duik in de wirwar van straten en gebouwen, flaneert langs hedendaagse architectuur, verliest je in een witte droomwereld en wordt op slag weer gewekt door het straatgebeuren. En dat alles verbonden door raadselachtig voortschrijdende stadsklanken.

Vier straffe kunstenaars

– Glenn Debuysere, Laan Irodjojo, Arnaud Rogard en Erwin Verhofstadt – tekenden hiervoor. Komt zien hoe ze in de stad en de wereld staan!

‘Stad in de stad’ is een tentoonstelling van vzw Wit.h en Oranje vzw, ism Stad Brugge.

Info

Videomontage: kOen moerman
Klank: Luc Vandierendonck

De tentoonstelling is toegankelijk op:
zaterdag 13 en zondag 14 januari 2018: 10u – 12u & 14u – 17u
maandag 15 t/m vrijdag 19 januari 2018: 14u – 17u
zaterdag 20 en zondag 21 januari 2018: 10u – 12u & 14u – 17u

Passie, volharding en een tikkeltje anarchie!

BEZET 2008

tien jaar terug speelde the Wild Classical Music Ensemble zijn eerste liveconcert. Tijdens het beruchte sociaal artistiek project BEZET in de Budafabriek Kortrijk, debuteerden ze als verrassingsact.   De Fabriek was nog niet gerestaureerd en Wit.h organiseerde er zijn eerste halte in Kortrijk. Het werd een feestje van twee dagen en nachten die de toon zette van onze passie voor sociaal experiment binnen de kunst. Het zou nooit meer overgaan!

Een label

De stigma’s en labels die Wit.h en de WCME sindsdien opgeplakt kreeg zijn talrijk. Maar met veel passie, volharding en een tikkeltje anarchie is de band uitgegroeid tot een begrip. Twee cd/lp’s staan al op naam van de WCME, telkens uitgegeven bij een professioneel  muziek label:  Sub Rosa (Brussel) voor de eerste titelloze cd en een tweede onder de vleugels van Born Bad (Parijs): ‘Tapping is Clapping’. Er volgenden ook tientallen optredens in diverse clubs in Wallonië, Frankrijk, Zwitserland, Duitsland, Spanje en Nederland.

Een derde is in de maak

Na een week hard zwoegen en geconcentreerd opnemen in de Daftstudio te Malmedy zijn we er stellig van overtuigd dat de derde LP/cd op komst is.  Hou ze in het oog op de WCME site.

 

Tentoonstelling in Brugge

Stad in de Stad (ism Triënnale Brugge 2018)

Het werk van vier beeldende kunstenaars is herleid tot vier audio-visuele presentaties. Elke video biedt een uniek inzicht in het beleven en waarnemen van de stad, en het vormgeven ervan. Tegelijk laten de vier kunstenaars via deze weg zien hoe ze in de wereld staan. De universele stad keert zich naar binnen in het hart van de historische stad. Jan Garemijnzaal, Markt 7, Brugge.

Arnaud Rogard

Keramist-tekenaar-danser Arnaud Rogard (°1977) fungeert in deze tentoonstelling als architect en stedenbouwer. In zijn atelier in Kunstwerkplaats De Zandberg in Harelbeke bouwt hij aan zijn keramische stad, de ‘witte stad’.
Vele van de huizen zijn ontleend aan beelden en herinneringen aan reizen in binnen- en buitenland. Dromerig, gracieus en vastberaden vertelt Rogard hier zijn verhaal. Zijn universele stad is een vredige plek waar de tijd stil staat.

Erwin Verhofstadt

In Project Atelier Emiliani in Lokeren ontwerpt Erwin Verhofstadt (°1961) permanent steden. Hij vindt steden uit en geeft ze eigen namen. Hij tekent ze vanuit een arendsperspectief. Vanuit dat oogpunt neemt de film je mee in zijn tekenwereld. Samen met de arend neem je een duik in het stratenplan van een stad. Vanuit de hoogte neem je de landmarks waar: de hoofdkerk, de school, het stadhuis… Van daaruit duik je, langs hoofd- en zijwegen, verder de gedetailleerde woonkern in.

Glenn Debuysere

Glenn Debuysere (°1987) werkt in het kunstatelier van Oranje in Brugge. De kunstenaar toont je een fractie van het dagelijkse leven. Hij treedt op als performer in het Brugse straatbeeld. Op een grappige manier vertolkt Debuysere in de film het leven in de stad. In de rol van dokter kruist hij voorbijgangers, op zoek naar potentiële patiënten aan wie hij zijn diensten aanbiedt. Wat een privé-aangelegenheid is, wordt openbaar gemaakt en op haar beurt weer naar binnen gebracht, in de beslotenheid van de Garemijnzaal.

Laan Irodjojo

De Nederlandse kunstenaar Laan Irodjojo (°1969) werkt in het atelier Herenplaats in Rotterdam. Op een gedetailleerde manier tekent hij de hoogbouw en de haven van deze metropool. Hierbij doet hij beroep op zijn fotografisch geheugen en scherp waarnemingsvermogen. Irodjojo neemt de kijker bij de hand en wandelt ermee doorheen de stad. Als in een google street view maak je een trip door de moderne stad, badend in een mystieke, verstilde sfeer.

 

Continue reading

2018 NIPT GEHAALD

‘NIP-test’ is product van 2017

alvast volgens de lezers van De Standaard.  Het ultieme doel van deze  test is voorkomen dat er personen met het syndroom van Down geboren worden!! Tweemaal hoera dus voor deze test. Want vorig jaar maakte minister De Block de test terugbetaalbaar. Hierdoor kan iedereen in onze democratie de test afnemen en wordt klasse geneeskunde in de kiem gesmoord. Een bonus voor deze medische vooruitgang. Hoe meer we lijden kunnen bestrijden hoe beter, toch?

Wie maakt de keuze?

Nu deze test bereikbaar is voor iedereen groeit de druk op zwangere ouders om de test te laten uitvoeren. Zo niet, dan volgt vroeg of laat de vraag om zich te verantwoorden. We spraken onlangs met een moeder met een zoontje met syndroom van Down die tijdens het winkelen door omstanders werd bevraagd of ze die test niet kende misschien? “Je kon ‘dit’ toch voorkomen?” Een voorbeeld hoe de  sociale druk erg groot wordt.  De vooruitgang bedreigt de vrijheid van keuze.

De laatste Downer is geboren!

Mensen met een beperking zetten druk op hun omgeving en zijn economisch niet rendabel. Hierdoor verplichten ze ons na te denken over de waarde van het leven. Een heel interessante vraag die zelden wordt gesteld, zelfs niet in de gespecialiseerde zorg. Wellicht omdat het moeilijk is om een antwoord te formuleren. Toch moeten we die uitdaging aangaan. In de eerste plaats voor de personen met het syndroom van Down, maar ook voor andere erfelijke ziektes die ‘testbaar’ zijn.

En vooral, Wit.h zet in op hun mogelijkheden en hun zinvolle plek in deze samenleving! Daarom ondersteunen we ook in 2018 tal van kunstenaars met een beperking!