Een kroon van nepparels

Een kroon van nepparels

Vanavond is het feest op het plein voor het Museum aan de Overkant. De ruimte binnen kleurt bloedrood van de tenten buiten. Het is 31° Celsius en de muziek van de zomerse markten klinkt door alles heen. Ondanks  concentreer ik mij op mijn taak als suppoost en bekijk de foto aan de muur. De kunstenares kijkt mij doordringend aan. Getooid als de prinses van Oranje, zit ze neer voor een felblauw gordijn. Antoon Van Dyck zou haar in de 17de eeuw zeker geschilderd hebben. Of Diego Velazquez. Die had een scherp oog voor dé beperkingen.

Schilderoord

Ze draagt een kroontje van nepparels en roze vlinders. Aan haar hals bengelt een zware ketting; haar kleedje houdt het midden tussen Barbie chic en haute couture. Het korset is roze en de mauwen zijn van namaak kant. Haar blik staat op droevig en ze perst haar mond dicht. Haar handen verraden haar leeftijd. Ze liggen gekruist in haar schoot.
Een letter verkeerd, een chromosoom teveel en een kind tekort…
Kunstenares Mariska Schilperoord is een vrouw met het syndroom van down en een onvervulbare kinderwens. Ik onthoud haar naam als schilderoord.

Koppels dragen zorg voor elkaar

Aan de andere kant van de zaal hangen haar tekeningen: elf koppels, twee eenzame prinsessen en één stripverhaal. Allemaal met een kind in de buik. De tekeningen zijn stuk voor stuk parels. Met pen en aquarel maakt ze zachte schetsen op wit papier. De getekende koppels dragen zorg voor elkaar. Ze zien er stuk voor stuk uit als droomprinsessen met een schat een van prins. Zittend, staand, liggend op een bed, op een eiland van kleur met een stralende zon en een bodem van parels, met een kroon op het hoofd en een kindje in de buik. De ogen zijn merkwaardig. De bladvulling is die van een kind en het thema is dat van een volwassen vrouw.

Je veux de l’amour

Dit is van een unieke breekbaarheid. Ik blijf er naar kijken, altijd opnieuw. De muziek op het plein dringt door tot binnen. Meisjes… ze zijn zo mooi meneer! ‘Meisjes zijn ’t allermooist op aard. Niets dat hun schoonheid evenaart . Zeg dat Van ’t Groenewoud het gezegd heeft ….’
Ik geloof hem niet meer.
Ik kijk naar de foto van Mariska Schilperoord. Ze kijkt mij heel doordringend aan en in mijn hoofd hoor ik alleen maar ‘Je veux de l’amour’.

Groeten, de vrouwelijke suppoost. Info Bloedtest

 

Een reus met Down

Een reus met Down

Kobe Wyffels (foto onderaan) is danser, echt top! Recent nog werd zijn gezelschap Platform-K genomineerd met de dansvoorstelling ‘Common Ground’ voor het Vlaams TheaterFestival.
Wit.h nodigt Kobe uit om te poseren. Een gedroomd model! Zijn danshouding, zijn gespierde lichaam en zijn expressieve gelaatsuitdrukking, inspireren om een reuzenbeeld in keramiek te maken. De Beelderij in Lichtervelde is een atelier met jarenlange ervaring in de wereld van keramiek en kunstenaars met een beperking. Zij durven de uitdaging aan. Franky Delaere (foto links) een van hun kunstenaars neemt de klei op. Hij ziet eruit als Arno, lacht als Raymond en maakte beelden die op je netvlies blijven staan.

Kruisbestuivingen werken aanstekelijk

Kobe  voelt zich direct thuis in de Beelderij. Een aantal van de keramiekers waren niet weg te slaan uit zijn omgeving. Kobe poseert buiten in de tuin, op de tafel, op de grond, met T-shirt, zonder T-shirt. Ernstig, lachend. Kobe is de schijnwerpers gewoon.
Nancy Demeyer, Saskia Vansteelant en Ellen Mortier zijn een ervaren team maar beelden op het formaat van een reus in keramiek? Dit is niet evident.
Geen nood ze krijgen support. Vanuit Luka School of Arts wordt een team opgezet die het ganse proces mee ondersteund.  En vanuit de academie Tielt komen de kunstenaars Geert Roygens en Claudine Denoulet langs en geven tips over stabiliteit en opbouw.
Buiten is het 30 graden. De graad van enthousiasme stijgt evenredig. De hele Beelderij kijkt, denkt en werkt mee.
De eerste reus met het syndroom van down is in aantocht.

Snel een bloedprik

‘Snel een bloedprik laten doen om Downsyndroom bij je baby uit te sluiten? De praktijk blijkt vaak ingewikkelder dan dat’. Redactrice Veerle Beel is niet aan haar proefstuk toe. Herhaaldelijk informeert de krant ons over de maatschappelijke evoluties. Complexe vraagstukken zijn niet gediend met eenvoudige antwoorden. Maar wie praat erover en hoe?
Om dit thema onder de aandacht te brengen nam Wit.h samen met Guislain museum het initiatief om een ‘walking opera’ te maken met als titel: BLOEDTEST.  Met talrijke partners zoals Ugent, Buda Kunstencentrum, Vormingplus, Luka school of Arts e.a. en een  groep kunstenaars trekken we op expeditie om de kern van deze problematiek te ontrafelen en een artistieke confrontatie op te nemen.

En de reus met het syndroom van Down kijkt toe.
Meer info BLOEDTEST

Meer info

BLOEDTEST

PLATFORM-K

DE BEELDERIJ

 

Dun hout breekt bij grote woorden

Dun hout breekt bij grote woorden

een citaat van Toon Vanlaere, uit zijn bundel ‘Op een rand van elkaar’ en meteen ook de titel van een klein taal festival op een mooi plekje aan de rand van een natuurgebied in ‘de Zak van Zuid Beveland’ in  Nederland. Ons dichterscollectief ‘Vrijhaven’ was er uitgenodigd door stichting ‘een Nieuwe Wind’. Bijzonder was dat we in buiten lucht onder de bomen moesten performen op een plek dat een ‘Bunder Kunst’ heet.
Stichting ‘De Bunder’ biedt kunstenaars podium op een 10.000 m²(= 1ha = 1 bunder) groot privaat terrein. Zij krijgen daar letterlijk en figuurlijk alle artistieke ruimte in een landschappelijke tuin. Tussen bomen, verscholen paadjes en weelderige kruiden staan reeds diverse karakterbeelden opgesteld.

Dansers rijmen

Het programma was mooi verdeeld tussen Vlaamse en Nederlandse schrijvers.  Maar het minst evidente dichtwerk die middag kwam uit onze contreien. Een fris duo dat niet op zoek ging naar grote noch kleine woorden maar wel naar de kracht van dun elastisch hout. Velen onder het publiek vroegen zich bij aanvang af waarom dit duo geprogrammeerd was. Wat kwamen die dansers doen op een literair festival? Maar bleek hun poëtische bewegingen en figuren niemand onberoerd te laten. Arnaud Rogard en Sarah Bostoen, met blote voeten in het gras, hun neus in de warme zomer wind en hun lichamen verbonden als een eeneiige tweeling,  drongen diep onder ieders vel door. Welk woord klein of groot, kan deze openlijke fragiliteit en tegelijk diepe kracht omschrijven?

Poezie en performance in het Begijnhof Kortrijk

Niet direct een natuurgebied dit hartje van de stad Kortrijk maar toch ook een heel mooi plekje om de poëzie en de opvoering van het collectief ‘Vrijhaven’ te programmeren. Het is vormingplus (mzw) die in hun ‘zomerweek’ een avond vrij maakt voor dit sociaalarstistiek unieke trio. Ik zweer het u als je ook maar een beetje van taal houdt ga je hier een unieke avond beleven.  Meteen ook het ideaal moment  voor Vrijhaven om hun  nieuwe bundel ‘Naar nergens’ voor te stellen die half maart publiek werd in het poeziecentrum Gent. Trailer Naar nergens

Meer info

Optreden Vrijhaven bij vormingplus mzw

Een Bunder Kunst

Arnaud Rogard

Sarah Bostoen

Stichting een Nieuwe Wind

 

 

Gevoelig gedicht op lijntjespapier

Gevoelig gedicht op lijntjespapier

Rozenblaadjes, helmgras
Zacht robijntje van de was
Teder klopje op het kopje
Van het kindje in de nacht

Krentenbrood
Moederschoot
Wiegedood, wiegedood
Vader schoot moeder dood

Vader aan een koord
Robijntje, Robijntje
Ellendig beerkonijntje
Stuk verdriet

Verzachten doe  je niet.

Nieuwe dichtbundel: ‘naar Nergens’

repetitie Vrijhaven voor optreden in Goes 24 juni en Kortrijk 5 juli: An Cael, Kenny Callens en Peter Holvoet Hanssen

Vijftig kunstenaars denken na over Bloed

Vijftig kunstenaars denken na over bloed.

Dinsdag 19 juni ’18 was het eindelijk zo ver.
Meer dan een jaar terug begon Wit.h kunstenaars uit te nodigen om mee te werken aan het project ‘Bloedtest’. Het idee voor dit project kwam er na een babbel met het team van museum dr. Guislain waar het plan groeide om de problematiek van de NIPtest gezamenlijk uit te werken. Niet zozeer met als doel te focussen op mensen met het syndroom van Down maar  eerder om op een artistieke manier de gevolgen van dit soort test te bevragen. Er volgde een resem gesprekken met deskundigen, wetenschappers, kunstenaars, ouders, personen met een beperking, … en we schreven een resumé op het eind van 2017.  Met die informatie werken kunstenaars en vormingswerkers nu samen in kleine collectieven. Dinsdag 19 juni kwamen alle kunstenaars samen in het museum dr. Guislain voor een eerste gezamenlijk overleg.

Meer info?

Op deze site vind je een voorlopige stand van zaken terug: website Bloedtest . Deze site kun je best regelmatig bezoeken want hij veranderd voortdurend.
Ook bijzonder aan dit project is dat we kiezen voor een methode van  participatie en inclusie.
De participatie wordt vertaald in een maximale inspraak van alle partners, kunstenaars en deelnemers. Gezien het grote aantal betrokken personen zorgt dit voor een traag en hobbelig parcours maar tegelijk een erg grote intensiteit en betrokkenheid. En natuurlijk ook onverwachte wendingen die wellicht merkbaar blijven tot in de eindtentoonstelling (juni 2019).
Inclusie, Wit.h heeft het nooit anders geprobeerd of kunstenaars met en zonder beperking werken samen op gelijkwaardige en respectvolle basis.

 

 

 

 

Wit.h te gast in Londen

Wit.h te gast in Londen

Op de vierde verdieping van het kunstencentrum Peckham Levels in London resideert ‘Intoart’. In dit atelier werken  kunstenaars met en zonder verstandelijke beperking. Vrijdag 15 juni kreeg Wit.h de kans een ganse dag met hen samen te werken. Het weerzien was hartelijk. Reeds vijf jaar kennen we elkaar en corresponderen we maar het was de eerste keer dat wij in Londen op bezoek gingen. Geen sinecure werken in zo’n grote stad (groot stad London telt meer dan 7,5 miljoen inwoners). Maar dit maakt het ook extra avontuurlijk. Intoart balanceert tussen grote artistieke spelers en internationale musea en tegelijk werken ze samen met plaatselijke kunstenaars in de wijk en regio.

Matilda of Flanders

1031 to 1083 The Queen of England …
Met deze figuur opent het gedicht ‘Flax like an Ocean’ dat Ntiense Eno Amooquaye vorig jaar schreef in het Kortrijkse Texture museum. Wit.h nodigde toen Intoart uit om samen te werken aan het project ‘1000 Patronen’. Samen met haar begeleiders onderzocht Ntiense de geschiedenis van onze contreien. Het gedicht werd uiteindelijk onderdeel van een performance die onlangs als video werd gepubliceerd. We hopen deze zo snel mogelijk te kunnen tonen.
Tijdens haar passage bij Wit.h in 1000 patronen heeft Ntiense ervaring op gedaan om haar werk in een installatie te presenteren. Sindsdien staat dit spoor centraal in haar nieuw werk.

Visie op professionaliteit

Deze ontmoeting met Intoart was niet onze  eerste keer. Reeds in 2014 namen twee van hun kunstenaars, Philomena Powell en Andre Williams deel aan het Wit.h project ‘Time is Wit.h us’. De reden waarom de samenwerking verder groeit is het gevolg van een gemeenschappelijke artistieke visie. Op een doorgedreven professionele en integere manier worden kunstenaars met een beperking hier au serieus genomen. Niet als ‘outsider’, niet als ‘gehandicapte’ of ‘beperkte’ maar als kunstenaar met zijn talenten en beperkingen, zijn eigenzinnigheden, zijn positionering, zijn oeuvre en zijn goesting om te creëren. Maar vooral ook de constante zoektocht naar verbindingen, samenwerking en beweging.
Jammer dat we dit in Vlaanderen nog zo weinig durven.

Info IntoArt

 

 

 

Allemaal Syndroom van Down

Allemaal syndroom van Down

heb jij het ook al opgemerkt? Nooit eerder zagen we zoveel mensen met het syndroom van down op het scherm en op de podia. De televisie pakt uit met series en documentaires die volledig rond hen zijn opgebouwd. Waar komt dit nu plots vandaan? Net nu er in de samenleving, door de medische vooruitgang, bijna geen personen met dit syndroom wordt geboren. Is dit een laatste stuiptrekking, een wanhoopskreet net voor de volledige teloorgang? We durven er bijna niet aan te denken.

Wit.h in Budascoop: En Up & Down

naar aanleiding van het Erasmus project S.P.A.C.E. ism VIVES hogeschool Kortrijk organiseerde Wit.h op 13 juni 18 een filmavond ism Budascoop. Rode draad doorheen de vijf kortfilms was de connectie met personen met een verstandelijke beperking. Eenmaal traden ze op als acteur, dan als regisseur of als maatschappelijk kritische kunstenaar. De zaal zat vol en was overtuigd: een heel divers aanbod met zowel humor als ernst, variërend van abstract artistiek tot verhalend en filmisch. De beperking spreekt tot de verbeelding, zoveel is duidelijk.

Zelf gemaakt: Why Not?

zeven Erasmus studenten met voornamelijk een sociale vooropleiding kregen bij Wit.h een korte opleiding tot filmmaker. Daarna stortten ze zich een maand op het medium om samen met regisseur Thomas Baert zelf een kortfilm te maken. Het resultaat bleef een beetje haperen aan hun jeugdig enthousiasme wat artistiek kwalitatief nu toch eerder een beperking bleek. Maar de ervaring, de participatie, het leerproces en het ongelooflijk goeie gevoel iets artistiek te maken heeft hun leven voorgoed positief beïnvloed. We hebben weer goeie hoop op de toekomst.

Mieke stript

Mieke stript

Toen Mieke Vanhessche en Eva Deventer elkaar leerden kennen hadden ze de bedoeling samen (zelf)portretten te tekenen die ze met woorden combineren.   Miekes creatieve hersenspinsels namen de bovenhand en dit resulteerde uiteindelijk in een stripverhaal van en door Mieke. In dit persoonlijk stripverhaal neemt Mieke ons mee op reis naar haar gedachtegang bij gebeurtenissen, ervaringen en momenten die haar zijn bij gebleven tijdens haar leven.

Mieke de duizendpoot

Mieke Van Hessche is een gekende en creatieve duizendpoot werkzaam in kunstwerkplaats de Zandberg te Harelbeke. Ze tekent geen natuurgetrouwe weergave van dier en mens, maar eerder een kruising, een beeltenis die ook Afrikaanse, etnische kunst oproept.
Mieke neemt heel regelmatig deel aan trajecten bij Wit.h met project ‘de Vrijbus’ als meest opvallende.   Sinds 2017 zetelt ze in de Raad van Bestuur waar ze de stem vertolkt van  kunstenaars met een beperking.

Mieke digitaal

Aangezien onze wereld met de minuut digitaler wordt, besluit Mieke samen met Eva een Instagram-account op te starten waar ze iedereen toelaten om mee te kijken naar hun avonturen. Via onderstaande link kan je het werkproces van Mieke & Eva op de voet volgen.

Instagram Mieke Vanhessche

Website Kunstwerkplaats De Zandberg

De Commentator

De Commentator

Klaus Compagnie is een geboren commentator. De drang om zijn zegje te doen over het reilen en zeilen van onze wereld is groot. Hij houdt geen blad voor de mond: rechttoe rechtaan en niet zonder humor schuwt hij evenmin het groteske. Maar steeds ligt er een bezorgdheid aan de basis.
In het kader van het Bloedtestproject nodigt Wit.h Klaus uit om samen te werken met Elisia Poelman, masterstudent aan de opleiding schilderkunst aan LUCA/School of Arts Gent. En daar heeft Compagnie wel oren naar.

Schilderen met een mening

Klaus Compagnie heeft een heel particuliere kijk op de samenleving en heeft een mening over hoe de perfecte en imperfecte mens in de wereld staat. Elisia Poelman schildert haar eigen wereld, de spullen die haar omringen. Reeds sedert april werken beide kunstenaars een dag per week samen in Museum dr. Guislain. Stap voor stap laven ze zich aan elkaar. En zeggen dat de begeestering er al was van de eerste dag!

Met gemeenschappelijk teken- en schilderwerk zal het duo inhaken op het thema Bloedtest. En bovendien buiten de lijntjes gekleurd en gedacht Info Bloedtest

Wordt vervolgd.

Info Klaus Compagnie

En Up & Down

En Up & Down

Woensdag 13 juni ’18 om 20.00u tonen we vijf kortfilms over en met personen met een beperking.
Het wordt een boeiende avond die je echt niet mag missen. Met humor, emotie, ernst en fantastische verhalen. Alle films worden op een unieke manier ingeleid.

Ism Budascoop en VIVES hogeschool Kortrijk. Vooraf inschrijven €7,- aan de deur €9,- (stuur kortfilm + jou naam naar: inschrijvingen@vzwwith.org)

info: Budascoop + Wit.h

 

De Kortfilms:

Downside Up (Peter Ghesquière)
Na de dood in de Hemel (Thomas Baert en Lukas Bossuyt)
De code van Lode (Marieke Vandecasteele)
Life in Patterns (Ms Delmottes)
Why Not? (SPACE students Vives)