ART SHOULD RISE QUESTIONS

Frank Tony Laurence Robbert

De relatietherapeut

In mijn hoofd ben ik al aan de overkant maar in de realiteit stap ik in een koude auto en vertrek langs een bevroren weg.
Vandaag ruil ik mijn suppoosten job in het goed verwarmde museum, in voor een koud kunstenaarsatelier in Sint – Amandsberg.
Ik haal de eerste twee kunstenaars af. Ze zitten te wachten en stappen gewillig in mijn auto als taxi richting atelier. Ook zij zijn nog niet echt wakker. Het gesprek gaat over eten, een nieuwe gsm, een tablet waar je spelletjes op kunt spelen en alle TV – soaps van de avond ervoren. Ze lijken wel de King and the Queen op de achterbank en kibbelen er heftig op los.
Van suppoost naar chauffeur, daar nog aan toe, maar een opleiding relatietherapeut heb ik niet echt.

Alles is nader te bepalen

Ik zet een vrolijke deun op, de zon daagt in het oosten en de sfeer wordt beter.
Het koppel kunstenaars nestelt zich gezellig op de achterbank en ik speel de perfecte taxi chauffeur, ogen open en oren toe.
We arriveren aan de grote poort van het grote atelier van de andere twee kunstenaars. Dit is een onvermoede buurt in Gent. Deze straat staat vol met mooie woonhuizen. Achter de poort zit een groot atelier verborgen. Boven het atelier bevinden zich nog verschillende andere ateliers. Eén daarvan is van Dirk Zoete, een kunstenaar die ook de wereld als een schouwtoneel ziet en verbeeldt. ‘Alles is nader te bepalen. Naargelang de situaties zich voordoen’. Ik heb die mooie expo in het SMAK gezien. Tja, suppoosten gaan ook wel eens piepen bij de collega’s. We zitten niet meer stil op een stoel!

Collectieven zijn van deze tijd

Het kunstenaarschap is ook niet meer wat het was in de tijd van Van Gogh. Geen romantische zolderkamers meer waar je in eenzaamheid creatief zit te wezen. Deze kunstenaars werken met vier samen. Collectieven zijn van deze tijd. Elk werk ontstaat aan een tafel van 2 op 1 meter. Ik kijk mijn ogen uit in dit reuze groot atelier tussen orde en wanorde in. Kunstobjecten zijn gesorteerd aan de muur. Een grote indrukwekkende installatie staat in het centrum. Dat is nu zo typisch. Kunst is fantastisch nutteloos. Dat bespaart ons een hele boel ballast. Ik lees een tekst op de muur van het atelier: ART SHOULD RISE QUESTIONS

De ene kunstenaar suggereert, de andere spreekt tegen, de derde voert uit, de vierde stuurt het proces.

De creativiteit spat hier van de muren. Ik nestel me in een hoek. Ik ben aanwezig afwezig. Na wat kort geklets over het weekend, trekken ze alle vier een ‘vuile schort’ aan. De klei ploft op de tafel. Binnen de 10 minuten zijn ze aan het werk. De ene maakt koralen, de andere een gorilla neus, de derde munten en het vrouwtje maakt een vaasje met de aanzet van een bloem.
Ze kleien en kletsen. Het gesprek gaat het ene moment over de soep die aangebrand is, over een kind willen, een kind krijgen, later misschien.
Het andere moment vertellen ze over de liefde, over kunst, over tentoonstellen.

Nu is het omgekeerd. Ik doe mijn ogen haast toe, maak me onzichtbaar maar mijn oren staan wijd open.
De ene kunstenaar suggereert, de andere spreekt tegen, de derde voert uit, de vierde stuurt het proces.
En ik zie de aantallen van de kunstobjecten groeien terwijl ik ernaar kijk. Een schitterende koraal, een salamander, tegels en geglazuurde munten.

Groeten
de vrouwelijke kunstenaar

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *